سعادت انسان دراندیشههای فلسفی و حکومتی صدرالمتألهین و امام خمینی(ره)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری حکمت متعالیه، دانشگاه فردوسی مشهد، ایران
2 دانشیار، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه فردوسی مشهد، ایران
3 دانشیار، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه فردوسی مشهد، ایران
doi
چکیده
مهمترین هدف مشترک انسان در زندگی، رسیدن به «سعادت» و ایجاد جامعهای «سعادتمند» است. هرچند اکثر این جوامع در یافتن این اکسیر به بیراهه رفتهاند.اندیشمندان مسلمان به ویژه صدرالمتالهین و امام خمینی(ره) در این خصوص و نقش حکومت در بسترسازی این مهم نظریات بسیاری ابراز نمودهاند. هرچند نحوه وصول به سعادت در صدرا بیشتر دارای صبغه فردی است و در نگاه واندیشه امام خمینی(ره) فردی، اجتماعی، سیاسی و حکومتی است، لکن هر دو معتقدند سعادت امری حقیقی، اختیاری، دستیافتنی و دنیوی – اخروی، در دو بُعد علم و عمل است و در تبیین الگوهای حکومتی و سیاست ورزی در نیل به سعادتمندی جامعه ضمن آنکه رسالت تمامی انبیای الهی و اولیاءالله(ع) را ایجاد حکومت الهی برای نیل به سعادتمندی جامعه میدانند، به الگوهای حکومت اسلامی در ابعاد مختلف پرداخته و آن را منطبق بر فطرت الهی و تعالیم آسمانی مبتنی بر وحی میدانند. در این پژوهش، ضمن گردآوری اطلاعات با روش اسنادی ومطالعات کتابخانهای به تحلیل و تبیین دیدگاههای صدرالمتألهین وامام خمینی(ره) به عنوان دو متفکر بزرگ اسلامی در باب نقش حکومت در «سعادت» و «سعادتمندی» دنیوی و اُخروی جامعه پرداخته و با بررسی نظرات ویژه و نکات مشترک آنان، به الگوی ساختاری سعادتمندی جامعه اشاره میگردد.
