بررسی تطبیقی مبانی و روشهای حدیثپژوهی جیمز رابسون و خوتیر ینبل
نویسندگان
1 دانشگاه اراک
doi
10.22052/0.22.317چکیده
حجم بسیار آثار حدیثپژوهی مستشرقان و تأثیرگذاری آن در عرصۀ جهانی، ضرورت بررسی و تحلیل آرای آنان را میطلبد. بررسی پژوهشهای حدیثی «جیمز رابسون» و «خوتیر ینبل»، با فاصلۀ زمانی حدود نیم قرن، با روش تحلیلی و توصیفی، حاکی از توسعۀ مطالعات حدیثی و تنوع در بهرهگیری از روشهای تاریخگذاری روایات است. عدم اعتبار و اصالت احادیث، نگرش انتقادی به آثار رجالی و تلقی ناکارآمدی آن در نقد حدیث، رشد وارونۀ اسناد، نگرش به احادیث بهمثابۀ گفتمان در حال تکوین، مبانی مشترک آنان و تقدم سند بر متن و مبنا قرار دادن برهان سکوت در ارزیابی احادیث، مهمترین مبانی مختصّ ینبل است. پژوهشهای رابسون به شیوۀ توصیفی و به گونۀ گزارشهای شبههبرانگیز است، حال آنکه ینبل از روش علّی و با رویکرد نقد و تحلیل بهره گرفته و شیوۀ پژوهشهای او «تحلیل درونمتنی» است و واژهپردازی و بومیسازی اصطلاحات حدیثی از دیگر اختصاصات اوست.