خوانشِ بارتی از بازسازی مرگ ناموران تاریخ معاصر ایران
نویسندگان
1 دانشیار دانشگاه تربیت مدرس
2 استادیار دانشگاه تربیت مدرس
3 کارشناسارشد پژوهش هنر دانشگاه تربیت مدرس
doi
10.22059/jsal.2016.58968چکیده
از آنجا که یکی از مؤلفه های مهمِ هویتِ مردمان یک کشورْ تاریخ مشترک آنان است، لزوم توجه به تاریخ و حفظ آن به صورت شفاهی و کتبی اهمیتی دوچندان مییابد؛ در غیر این صورت، با گذر زمان، بهتدریج فاصلة میان نسل ها آنقدر افزایش مییابد که اشتباهات پیشین تکرار خواهد شد. از سوی دیگر، در جامع های که ثبتِ تصویری رخدادهایِ تاریخی چندان قوّت نداشته باشد بازسازی و معادلسازیِ تصویریِ تاریخْ برای نسل جوانِ آن جامعه، که روز به روز از مطالعة همان منابع محدود کتبی یا شفاهی حوادث کشورشان دور شدهاند، ضرورت ویژهای می یابد. در مطالعة حاضر، مجموعه عکس های صحنه پردازی شدة آزاده اخلاقی، با نام به روایت یک شاهد عینی، دربارة مرگ هفده تن از ناموران تاریخ معاصر ایران، با روش پژوهش تحلیلیـ تفسیری بررسی شده است. بدین منظور، از آرای رولان بارت در تحلیل متون ادبی بر اساس رمزگان های پنجگانة معرفیشده در کتاب اس/ زد (1970) و برای تحلیلِ متونِ تصویری از مفاهیم استودیوم و پونکتوم در کتاب اتاق روشن (1980) به منزلة چارچوب نظری استفاده شده است. این نوشتار نشان خواهد داد که مجموعه عکس های به روایت یک شاهد عینی در مرز میان متن خواندنی و نوشتنی قرار دارد، زیرا، از یک سو، عکاس، با بازسازی عینی اسناد و مدارک به صورتی واقعینما، تاریخ را روایت می کند و جای معناسازی برای مخاطب باقی نمی گذارد و، از سوی دیگر، مخاطب با مشاهدة برخی از عکس ها به خوانشی تفسیری از تاریخ معاصر دست می یابد که از تصویر صحنه پردازیشده فراتر می رود. از این رو، به واسطة آنچه بارت بدان نام پونکتوم نهاده بود، مجموعة به روایت یک شاهد عینی به متنی نوشتنی بدل میشود؛ متنی که معنایش یکسره و آگاهانه وابسته به معناهایی است که مخاطب می آفریند.