سیاست و راهبردهای بهینه در پیشگیری از بحرانهای اجتماعی (مطالعه موردی: شهر تهران)
نویسندگان
1 استادیار روابط بین الملل،دانشکده علوم سیاسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری تخصصی،گروه سیاست گذاری عمومی، دانشکده علوم سیاسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، تهران، ایران
3 استادیار، دانشکده علوم سیاسی، دانشگاه امام صادق (ع)، تهران، ایران
doi
چکیده
بحرانهای اجتماعى عمدتاً تابعی از شرایط داخلی است که همواره تأثیرات مهمى بر امنیت داشته و دارند. ازاینرو، سیاستگذاران امنیتی همواره در جستجوی ابزاری هستند که توسط آنها بتوان از وقوع بحرانها پیشگیری کرد. پژوهش حاضر به منظور بحث از علل بروز بحرانهای اجتماعی و راهبردهای بهینه پیشگیری از آن در شهر تهران انجام شده که از نظر هدف تحقیقی کاربردی، از نظر ماهیت دادهها آمیخته است و به دو روش توصیفی - تحلیلی و پیمایشی انجام شده است. برای مشخص کردن سیاست و راهبردهای بهینه به خبرگان که با شیوه نمونهگیری زنجیرهای انتخاب شدند، پرسشنامه باز توزیع شد. سپس با استفاده از تحلیل محتوای کیفی، تجزیه و تحلیل و گزارهها استخراج شد و مبنای طراحی پرسشنامه کمی قرار گرفت. به منظور بررسی روایی گزارههای کیفی، از اعتبار صوری و برای سنجش پایایی از آزمون آلفای کرونباخ استفاده شد. یافتههای تحقیق نشان داد که راهبردهایی اعم از ایجاد اشتغال کامل، پایبندی به حقوق شهروندی، ارتقاء احساس تعلق جمعی و ... بیشترین تأثیرگذاری و اهمیت را در پیشگیری از بحرانهای اجتماعی دارند. میتوان گفت اگرچه بحرانها با ظهور عینىشان اهمیت دوچندانى یافته و ضرورت مدیریتشان به شدت متحول مىشود، اما قبل از ظهور عینى آنها، دوره تکوین است که راه را براى طراحى و اجراى مدیریتهاى پیشگیرانه هموار مىسازد.