رابطه بین شوخ طبعی و اختلالات روانی در دانشآموزان دوره پیش دانشگاهی شهر اصفهان
نویسندگان
1 کارشناس ارشد روانشناسی عمومی
doi
چکیده
هدف اصلی پژوهش حاضر، بررسی رابطهی بین شوخطبعی و اختلالات روانی دانشآموزان دورهی پیشدانشگاهی شهر اصفهان بود. جامعهی آماری شامل کلیهی دانشآموزان دورهی پیشدانشگاهی شهر اصفهان در سـال تحصیلی 1386-1385 بودنـد کـه با روش نمـونهگـیری تصادفی خوشـهای چند مرحلـهای 214 دانشآمـوز (105 دختـر و 109 پسر) بـه عنـوان نمونـهی آمـاری انتخاب شـدند. در مـورد آنها پرسشنامهی شوخطبعـی (SHQ) و نـسخـهی تجدیـدنـظـر شـدهی90 نشانهای (SCL-90-R) اجرا شد. نتایج ضریب همبستگـی پیرسون نشان داد که بین کل شوخطبعی با شاخص کلی علایم روانی و ابعاد شکایات جسمانی، وسواس - اجبار، حساسیـت بین فردی، افسردگی، اضطراب، فوبیا، افکار پارانوئیدی، روانپریشیگرایی و سؤالات اضافی رابطهی معنیدار منفی وجود دارد، اما بین کـل شوخطبعی با بُعد خصومت رابـطهی مـعنیداری مشاهده نـشد. عـلاوه براین، مقایسهی میانگینها نشان داد که بین دانشآموزان دختر و پسر از لحاظ میزان کل شوخطبعـی، شاخص کلـی علایم روانی و ابعاد وسواس-اجبار، حساسیت بین فردی، خصومت، افکار پارانوئیـدی و روانپریـشیگرایی تفاوت معنیداری وجود نداشت، اما از لحاظ ابعاد شکایات جسمانی، افسردگی، اضطراب، فوبیا و سؤالات اضافی تفاوت میان آنها معنی دار بود.