راهکارهای ارتقای هویت فرهنگی و اجتماعی در محلههای شهر اسلامی ایرانی با تاکید بر خانواده
نویسندگان
1 استادیار شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی دانشگاه هنر اسلامی تبریز، ایران.
doi
10.48311/psp.2025.114328.0چکیده
خانواده به عنوان رکن زندگی اجتماعی در فرهنگ و آموزههای اسلامی است که در شهرها و محلههای شهری ایرانی اسلامی نمود پیدا میکند. این امر در دوران گذشته جایگاه محکمی در ابعاد مختلف اجتماعی و سبک زندگی داشته است اما تحولات دوران معاصر در نظام صنعتی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی منجر به تغییرات عظیم در ساختار کالبدی، فرهنگی و اجتماعی شهرها و محلهها و تضعیف روابط بین شهروندان و بروز بحران هویت شده است. نبود مرکز محله، خانههای آپارتمانی و برجنشینی، مصرفگرایی، و فردگرایی منجر به تضعیف هویت محلهای خانواده مبنا شده و شهرکهای مسکونی جای محله را گرفته است. لزوم بازشناسی هویت محلهای را به صورت جدی مطرح میکند. هدف پژوهش حاضر، تبیین مفهوم هویت محلهای خانوادهمبنا از منظر عوامل فرهنگی و اجتماعی، و روش پژوهش تحلیل محتوای متون و استدلال منطقی با رویکرد کیفی و میانرشتهای است که پس از تبیین مفهوم هویت محله و عوامل فرهنگی و اجتماعی و تأثیر و نقش آنها در شکل گیری و تثبیت هویت، راهکارهای عملی برای نیل به هدف مقاله را ارائه میکند. توجه به خانواده و الزامات و نیازهای آن در برنامهریزی و طراحی محلههای شهری از منظر الگوی ایرانی اسلامی میتواند محله ایرانی اسلامی را بر مبنای خانواده و مبانی ایرانی اسلامی آن محقق کند. برنامهریزی و طراحی شهری محلهمبنا، نیازمند ایجاد مرکز محله پاسخگو برای تمامی نیازهای ضروری، اجتماعی و اختیاری خانوادهها است. این امر برای تمامی خانوادهها و اقشار سنی و جنسی بهویژه برای زنان، کودکان و سالمندان ضروری است. ایجاد مراکز چندمنظوره فرهنگی تفریحی محله، تامین خردهفروشیهای محلی، مسجد محله، سرای محله، پارک یا بوستان چندمنظوره محله به همراه گذرها و کوچههای ایمن و امن و پاکیزه از جمله الزامات برنامهریزی محله مبنا است.