فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

در گذشته برای طراحی زیرساخت شبکه حمل­‌و­نقل شهری تنها خودروها به عنوان معیار طراحی قرار گرفته‌اند و تمام پارامترهای طراحی شبکه معابر شهری صرفا با توجه به مشخصات وسایل نقلیه استخراج شده است. با معرفی و توسعه پیاده‌راه به عنوان یک زیرساخت انسان‌محور در مجموعه شبکه معابر شهری، طراحی و حتی تبدیل معابری که قبلا صرفا برای وسایل نقلیه طراحی شده بودند به این نوع از زیرساخت‌ها توسعه یافت. این در حالی است که تبدیل بخش­هایی از شبکه معابر شهری به معابری برای استفاده اختصاصی عابرین پیاده یا به عبارت ساده‌تر پیاده‌راه‌سازی با توجه به ایجاد برخی محدودیت‌ها در سطح شبکه و به خصوص در معابر اطراف پروژه همواره باعث بروز مشکلات مختلف شده است. با این وجود استفاده از روش‌های علمی حمل‌ونقل ‌می‌تواند مانع از بروز مشکلات این‌چنینی در پروژه‌های مذکور شود. هدف عمده این تحقیق ارزیابی تاثیرات ایجاد زیرساخت انسان‌محور در سطوح شبکه و پروژه و کاهش تاثیرات منفی احتمالی آن در راستای افزایش شانس موفقیت این نوع پروژه‌ها است. در همین راستا با انجام مدلسازی در دو سطح کلان‌نگر و خردنگر تبدیل معابر سواره‌رو به زیرساخت پیاده‌روی هم در سطح شبکه و هم در سطح پروژه مورد بررسی قرار گرفت. مطابق نتایج تحقیق ایجاد زیرساخت پیاده‌روی در سطح شبکه با تبدیل معبر سواره‌رو به پیاده‌راه موجب افزایش 2 درصدی در میزان سفر و نیز افزایش 1.5 درصدی مجموع آلاینده­های تولید شده در سطح شبکه شده و از طرفی باعث کاهش حدود 1 درصدی در میزان تأخیر کل شبکه می‌شود. علاوه بر این باعث کاهش سرعت و افزایش تأخیر در سطح پروژه می‌شود که با برخی اقدامات اصلاحی پیشنهادی می‌توان مقادیر کاهش سرعت و افزایش تأخیر را در راستای موفقیت این نوع پروژه‌ها متعادل کرد.