مروری بر جایگاه برنامهریزی و توسعه منطقهای در برنامههای توسعه قبل و بعد از انقلاب
نویسندگان
1 استاد گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشکده جغرافیا دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
3 استاد گروه جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشگاه گیلان، گیلان، ایران.
doi
10.48311/psp.6.2.2چکیده
براساس بررسیهای انجام شده از دیرباز توسعه متوازن و پایدار از جمله اهداف اساسی کشور بوده است. بهطوری که با نوساناتی توجهاتی در سیاستگذاریها و برنامهریزیهای توسعه قبل و بعد از انقلاب اسلامی به مقوله "توسعه منطقهای" صورت پذیرفته است و به تعبیری از جمله مولفههایی بودهاند که تحلیل اثرات آنها بر چهرهپردازی نظام ملی در مقیاس خرد و کلان بسیار اهمیت دارد. اگرچه با مشاهده وضعیت کنونی، به نظر میرسد کیفیت زندگی مردم و سطح رفاه اجتماعی ایشان دستخوش نابرابریهای عظیمی از منظر توزیع منابع مالی، زیرساختها و امکانات رفاهی شده است. بنابراین میتوان گفت عدم توفیق برنامهریزی توسعه منطقهای و تقسیم کار فضایی، موجب افزایش نابرابری و فاصله در بین مناطق مختلف کشور شده است. بنابراین توجه به مغایرتهای منطقهای و غلبه کردن بر آن در سطوح توسعه هر یک از مناطق به منظور ایجاد ساختار منطقی در تقسیم کار و ایجاد انواع تخصص که با بهترین وجه وظایف توسعه ملی را برآورد سازند، ارتباط برنامهریزی ملی با برنامهریزی توسعه منطقهای را بیش از پیش ضروری مینماید.
