سنتز نانوکیتوسان تیول دار بعنوان حامل داروی بیپریدین با استفاده از دو کراس لینکر تری پلی فسفات (TPP) و جنیپین و بررسی رهایش و سمیت آنها
نویسندگان
1 دانشکده مهندسی فناوریهای نوین، دانشگاه تخصصی فناوری نوین آمل، آمل، ایران
2 دانشکده مهندسی شیمی، دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل، بابل، ایران
3 دانش آموخته کارشناسی ارشد مهندسی پزشکی دانشگاه مازیار، رویان، ایران
4 گروه مهندسی پزشکی دانشگاه مازیار، رویان ایران
5 گروه گیاهان دارویی، دانشگاه تخصصی فناوری نوین آمل، آمل، ایران
doi
چکیده
زمینه: دارورسانی نوین از دیرباز با اهدافی مانند کاهش عوارض جانبی مصرف، افزایش دسترسی زیستی، انتقال هدفمند داروها و همچنین گذر از سد برخی موانع مانند موانع خونی- مغزی، بدنبال طراحی سامانههای دارورسانی کارآمد است. نانوذرات در زمینه حاملهای دارویی بسیار با اهمیت هستند زیرا توانایی حمل انواع داروها به قسمتهای مختلف بدن در زمان مناسب را دارند. روش بررسی: در مطالعه حاضر ترکیب نانوذرات کیتوسان تیولدار بارگذاری شده با بیپریدین توسط روش ژل یونی با استفاده از دو نوع اتصال دهندهی عرضی (TPP و چنیپین) سنتز شده و کارایی آنها مورد بررسی قرار گرفت. یافتهها: نتایج آنالیزFTIR سنتز موفقیت آمیز مراحل مختلف نانوذرات کیتوسان تیولدار بارگذاری شده با بیپریدین را از طریق هر دو کراسلینکر تایید نمود. نتایج تصاویر SEM نشان داد نانوحاملهای سنتز شده دارای ساختار نانورد میباشند و نانوحامل دارو سنتز شده با کراسلینکر جنیپین دارای ساختار منظمتر با اندازهی حدود 150 نانومتر و نانوحامل دارو سنتز شده با TPP دارای اندازهی حدود 200 نانومتر است. بررسی نتایج آزمون رهایش دارو نشان داد نانو حامل دارو سنتز شده با کراسلینکر جنیپین رهایش بیشتری دارد و همچنین تست سمیت سلولی نیز نشان داد نانو حامل دارو سنتز شده با جنیپین سمیت کمتری نسبت به نانو حامل سنتز شده با TPP دارد. نتیجهگیری: با درنظر گرفتن سمیت کمتر و رهایش طولانی مدت تر نانوحامل داروی سنتز شده با جنیپین نسبت به نانو حامل سنتز شده با TPP، با استفاده از این نانوحامل، زیست دسترسی دارو افزایش مییابد و میتواند بعنوان سیستم دارو رسان مناسب برای انتقال دارو باشد.