سازوکارهای دولومیتی شدن سکوهای کربناته ائوسن زاگرس (مثالی از سازند شهبازان، تاقدیس امیران، جنوب لرستان)
نویسندگان
1 دانشیار گروه زمینشناسی، دانشکده علوم، دانشگاه لرستان، خرمآباد، ایران
2 دانشجوی دکترا رسوبشناسی و سنگشناسی رسوبی، دانشکده علوم، دانشگاه بوعلیسینا، همدان، ایران و کارشناس آزمایشگاه مرکزی دانشگاه لرستان، خرمآباد، ایران
doi
10.22084/psj.2024.28557.1421چکیده
سازند شهبازان یکی از واحدهای کربناته ائوسن منطقه لرستان است که در این پژوهش مدلهای دولومیتی آن به روشهای سنگنگاری و زمینشیمی (EDS) بررسی شده است. برش مورد مطالعه به ضخامت 71 متر در 65 کیلومتری جنوب باختری خرمآباد واقع است و شامل سنگهای کربناته، سنگهای کربناته دولومیتی و دولومیت میباشد. دولومیتهای سازند شهبازان بر اساس بافت به دولومیکرایت، دولومیکرواسپارایت، دولواسپارایت و پرکننده شکستگیها تقسیم میشوند که به استثنای مورد اول، سایر دولومیتها ثانویه میباشند. دولومیتهای نوع اول بیانگر تشکیل در محیط پهنه جزرومدی میباشند. این دولومیتها در بیشتر موارد در انتهای توالیهای به سمت بالا کم عمق شونده دیده میشوند که نشان دهنده افت سطح آب دریا هستند. دولومیتهای ثانویه در یک محیط دیاژنزی دفنی کم عمق تا متوسط در اثر تراوش شورابههای کف حوضهای تبخیر شده به داخل سکوی کربناته سازند شهبازان شکل گرفتهاند. مقادیر پایین آهن (Fe) و مقادیر بالای استرانسیوم (Sr) و سدیم (Na) در دولومیکرایتها و تمرکز بالای Fe و منگنز (Mn) در دولومیـکرواسپارایتها و دولواسپارایتها به همراه شواهدی مانند لامینههای جلبکی، اینتراکلست، تخلخل فنسترال و نبود کانیهای تبخیری بیانگر تشکیل این دولومیتها از مدل جزرومدی، تراوش و سپس دفن کم عمق تا متوسط میباشد. مقادیر پایین Sr و تمرکز بالای Fe و Mn در دولومیتهای درشت بلور میتواند بیانگر افزایش اندازه بلورهای دولومیت و تبلور دوبارهی آنها در طی تدفین باشد. نبود دولومیتهای زیناسبی احتمالاً بیانگر دخالت نداشتن محلولها و سیالات گرمابی در طی فرآیند دولومیتی شدن کربناتهای سازند شهبازان میباشد.