ارائه شاخصهای آمایش مراکز و استقرارگاههای نظامی؛ مطالعه موردی: استان کرمانشاه
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جغرافیای سیاسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 دانشیار جغرافیای سیاسی واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
3 استادیار جغرافیای سیاسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
doi
چکیده
آمایش سرزمین؛ طبقهبندی فعالیت انسان در فضای جغرافیایی است تفکری است که تمامی جنبههای توسعه یک کشور را مدنظر قرار میدهد، یک برنامهریزی استراتژیک و راهکار کاملا جغرافیایی برای توسعه پایدار کشورها است. اهمیت این موضوع برای استان کرمانشاه در همسایگی کشور عراق بیشتر میباشد زیرا وجود طیف گستردهای از تهدیدات بالقوه و بالفعل در دو کانون عراق و اقلیم کردستان سبب شده اجرای هرگونه طرح آمایشی با تحلیل اوضاع امنیتی پیرامون مرز همراه باشد. تحقق این امر، نیازمند شناخت امکانات ژئواستراتژیکی، تحلیل محیط پیرامونی، دسته بندی انواع تهدیدات و شناسایی منبع و منشا آنها است. این مقاله نیز با این هدف یعنی ارائه شاخصهای آمایش مراکز و استقرارگاههای نظامی استان کرمانشاه و با روش توصیفی- تحلیلی انجامگرفته است. ابزار گردآوری دادهها بهصورت اسنادی و کتابخانهای بوده و بدین منظور دادههای موردنیاز در محدوده موردنظر از اسناد و منابع مکتوب گردآوری شدند، روش تجزیهو تحلیل یافتهها نیز به صورت تحلیل محتوی بوده است. نتایج بررسیها نشان داد که آمایش مراکز و استقرارگاههای نظامی در استان کرمانشاه خیلی جامع و کارآمد نیست، دارای رویکرد سنتی است و بدون توجه به شاخصهای طبیعی، انسانی و مبادی تهدید انجام گرفته است لذا تاثیر چندانی در اثربخشی طرحها، کاهش آسیب پذیریها و افزایش قابلیتهای دفاعی نخواهند داشت و با مسائلی همچون بیتوجهی به تهدیدات داخلی و خارجی، ساماندهی نامتعادل فضایی در نحوه استقرار و مکانیابی مراکز نظامی، تمرکز بیش از حد اماکن و مراکز سیاسی، اداری، جمعیتی، صنایع و تاسیسات مهم در مرکز استان کرمانشاه و... مواجه است.
