ریزرخساره ها، محیط رسوبی و چینه‌نگاری سکانسی سازند میشان در جنوب کوار

نویسندگان

1 دانش‌آموخته دکترا زمین‌شناسی، دانشگاه پیام‌نور، بندرعباس، ایران

2 کارشناس ارشد زمین شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه پیام نور، صندوق پستی 3697-19395، تهران، ایران

3 دانشیار گروه زمین‌شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه پیام نور، صندوق پستی 3697-19395، تهران، ایران

4 استادیار گروه زمین‌شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه پیام نور، صندوق پستی 3697-19395، تهران، ایران

doi
10.22084/psj.2022.25712.1335
چکیده

سازند میشان با ستبرای 395 متر از سنگ‌آهک، سنگ‌آهک مارنی و مارن و به سن میوسن پایینی تا میانی (بوردیگالین-لانگین)، به‌منظور بررسی محیط رسوبی و چینه­نگاری سکانسی در بُرش چینه‌شناسی باوَریان در جنوب کَوار استان فارس اندازه‌گیری و نمونه‌برداری شده است. این سازند در بُرش یادشده، روی نهشته‌های تبخیری و تخریبی قرمز رنگ سازند رازَک (میوسن پایینی) و در زیر رسوبات تخریبی و کربناته سازند آغاجاری (میوسن-پلیوسن) قرار گرفته است. برپایه شواهد صحرایی، ویژگی‌های سنگ­نگاری و همچنین بررسی فراوانی و پراکنش روزنبَران و دیگر آلوکِم ها و اُرتُکِم­ها، تعداد 18 دسته ­ریزرخساره شناسایی شدند که در 6 زیرمحیط یا پهنه رسوبی کِشَندی (جزرومدی)، کولابی، پُشته­ای، ریف کومه‌ای، دریای باز کم‌ژرفا و ژرف قابل جایگذاری می­باشند. نبود ریف‌های سدی گسترده (که ویژه سکو‌های لَبه‌دار هستند)، تبدیل تدریجی ریزرخساره‌ها به یکدیگر، وجود پهنه‌های گسترده کِشَندی و همچنین نبود کربنات‌های دوباره نهشته شده، نشان می‌دهد که توالی رسوبی در این بُرش روی یک سکوی کربناته رَمپی با شیب یکنواخت نهشته شده است. به‌گونه کلی، رسوب­گذاری نهشته‌های آهکی- مارنی سازند میشان روی سنگ‌های رسوبی تبخیری-آواری سازند رازَک، نشانگر آخرین پیشروی آب دریا در زمان میوسن حوضه زاگرس می­باشد که بررسی چینه‌نگاری سکانسی این سازند در بُرش مورد پژوهش، منجربه شناسایی تعداد چهار سکانس رسوبی رده سوم با مرزهای سکانسی از گونه دو گردیده است.