ریزرخساره ها، محیط رسوبی و چینهنگاری سکانسی سازند میشان در جنوب کوار
نویسندگان
1 دانشآموخته دکترا زمینشناسی، دانشگاه پیامنور، بندرعباس، ایران
2 کارشناس ارشد زمین شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه پیام نور، صندوق پستی 3697-19395، تهران، ایران
3 دانشیار گروه زمینشناسی، دانشکده علوم، دانشگاه پیام نور، صندوق پستی 3697-19395، تهران، ایران
4 استادیار گروه زمینشناسی، دانشکده علوم، دانشگاه پیام نور، صندوق پستی 3697-19395، تهران، ایران
doi
10.22084/psj.2022.25712.1335چکیده
سازند میشان با ستبرای 395 متر از سنگآهک، سنگآهک مارنی و مارن و به سن میوسن پایینی تا میانی (بوردیگالین-لانگین)، بهمنظور بررسی محیط رسوبی و چینهنگاری سکانسی در بُرش چینهشناسی باوَریان در جنوب کَوار استان فارس اندازهگیری و نمونهبرداری شده است. این سازند در بُرش یادشده، روی نهشتههای تبخیری و تخریبی قرمز رنگ سازند رازَک (میوسن پایینی) و در زیر رسوبات تخریبی و کربناته سازند آغاجاری (میوسن-پلیوسن) قرار گرفته است. برپایه شواهد صحرایی، ویژگیهای سنگنگاری و همچنین بررسی فراوانی و پراکنش روزنبَران و دیگر آلوکِم ها و اُرتُکِمها، تعداد 18 دسته ریزرخساره شناسایی شدند که در 6 زیرمحیط یا پهنه رسوبی کِشَندی (جزرومدی)، کولابی، پُشتهای، ریف کومهای، دریای باز کمژرفا و ژرف قابل جایگذاری میباشند. نبود ریفهای سدی گسترده (که ویژه سکوهای لَبهدار هستند)، تبدیل تدریجی ریزرخسارهها به یکدیگر، وجود پهنههای گسترده کِشَندی و همچنین نبود کربناتهای دوباره نهشته شده، نشان میدهد که توالی رسوبی در این بُرش روی یک سکوی کربناته رَمپی با شیب یکنواخت نهشته شده است. بهگونه کلی، رسوبگذاری نهشتههای آهکی- مارنی سازند میشان روی سنگهای رسوبی تبخیری-آواری سازند رازَک، نشانگر آخرین پیشروی آب دریا در زمان میوسن حوضه زاگرس میباشد که بررسی چینهنگاری سکانسی این سازند در بُرش مورد پژوهش، منجربه شناسایی تعداد چهار سکانس رسوبی رده سوم با مرزهای سکانسی از گونه دو گردیده است.