کاربست و ارزیابی مصلحت در چارچوب حکمروایی مدیریت شهری، کلان‌ شهر تهران

نویسندگان

1 پژوهشگر دکتری شهرسازی، گروه شهرسازی، دانشکده معماری و هنر، دانشگاه گیلان، رشت، ایران

doi
چکیده

حکمروایی مدیریت شهری زمانی بیان می­شود که قصد بر این باشد در اداره شهر با تسهیل فرایند، ایجاد و افزایش مشارکت شهروندان چارچوب مدیریت شهری شکل گیرد. در این نقطه است که ارزیابی چارچوب­های حکمروایی مدیریت شهری در سطح شهر وارد شده و به کارگیری می­شود. چالش زمانی رخ می­دهد که در ارزیابی این چارچوب­ها، مولفه­هایی فراعملکردی ورود کنند. با این تفاسیر، مسئله اصلی در کلان شهر تهران ورود مصلحت اندیشی در حکمروایی مدیریت شهری مطرح می­شود. سوال اصلی این است که حکمروایی مدیریت شهری که با هدف تسهیل مشارکت شهروندان در اداره شهر و ایجاد و افزایش این نوع مشارکت می­باشد، نقش مصلحت اندیشی در چارچوب حکمروایی مدیریت شهری به چه اندازه است؟ در این پژوهش، روش PROMETHEE به ‌عنوان یکی از بهترین روش­های تصمیم گیری شناخته شد. چرایی انتخاب روش این است که، معیارهای متعددی را برای مقایسه میان روش­ها در نظر گرفته است. برخی از این معیارها شامل: سهولت استفاده، تفسیر پارامترها، پایداری نتایج، میزان تعامل کاربر با مدل و سهولت درک نتایج می‌باشد. چارچوب حکمروایی مدیریت شهری کلان‌شهر تهران از 14 مولفه اصلی و 53 مولفه فرعی تشکیل ‌شده است. که 14 مولفه اصلی شامل: پاسخگویی، شفافیت، مشارکت، اثربخشی، برابری، پایداری، چشم انداز و برنامه ریزی، مشروعیت و بوروکراسی، ظرفیت مدنی، ارائه خدمات، اقتصاد کارآمد، ارتباطات، امنیت و مصلحت است. مولفه مصلحت با توجه به شرایط وضع موجود حاکمیت ایران به‌عنوان یک مولفه مطرح شد که اثر کاملا چشم گیری را در بررسی‌های انجام ‌شده نشان داده است.