فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

یکپارچه‌سازی دو گونه حمل‌و‌نقلی دوچرخه‌سواری و اتوبوس‌های همگانی درون شهری، از طریق فراهم­سازی امکان حمل دوچرخه شخصی با اتوبوس یا روش همسواری (Bike-on-Bus) را می توان یکی از رویکردهای موثر برای استفاده بیشتر از حمل‌و‌نقل همگانی در نظر گرفت. در این مقاله، نتایج تحقیق انجام شده برای شناسایی پارامترهای مؤثر بر میزان تمایل رانندگان خودروهای شخصی به انتخاب این گونه حمل‌و‌نقل ترکیبی و روش همسواری مطلوبتر از منظر آنها ارائه شده‌است.  اعمال برخی روش‌های دوچرخه‌سواری جدید، بررسی همسواری به جای جدا‌سواری،  اولویت‌بندی معیارهای مورد استفاده جهت انتخاب شیوه های مختلف همسواری و تعیین میزان تمایل به استفاده از این روش‌ها، از جمله نوآوری های این تحقیق می باشند.  اولویت‌بندی معیارها و روش‌های همسواری بر اساس فرآیند تحلیل سلسله مراتبی و با استفاده از اطلاعات حاصله از پرسشنامه‌هائی انجام گرفت که به روش مصاحبه‌ای از خبرگان حمل‌و‌نقل و رانندگان خودروهای شخصی اصفهان جمع آوری شده بودند. از داده‌های خبرگان برای تشکیل ماتریس هندسی مقایسه‌ی زوجی معیارها و از داده­های شهروندان برای مقایسه زوجی بین گزینه‌ها استفاده شد. نتایج  نشان داد که بر اساس نظرات خبرگان، معیار زمان سفر با وزن نسبی 294/0، بیشترین تأثیر را در تعیین روش همسواری دارد و معیارهای مجموع هزینه‌های مسافر و احساس امنیت از سرقت دوچرخه به ترتیب با وزن نسبی 227/0 و 218/0 در رتبه‌های بعدی قرار دارند. همچنین بر اساس نظرات شهروندان، روش­های استفاده از اسکوترهای برقی، کابین‌های ویژه حمل دوچرخه و دوچرخه‌های تاشو به ترتیب با وزن نسبی 249/0،  197/0 و 190/0، به عنوان مطلوبترین روش‌های همسواری دوچرخه شخصی با اتوبوس شناخته شدند.