بررسی ساختار عاملی، پایایی و روایی نسخه فارسی مقیاس عدمدرگیری اخلاقی
نویسندگان
1 استاد، گروه روانشناسی تربیتی، دانشگاه خوارزمی
2 دانشجوی دکتری، روانشناسی تربیتی، دانشگاه خوارزمی
3 استادیار، گروه روانشناسی تربیتی، دانشگاه خوارزمی
4 استادیار، گروه روانشناسی تربیتی، دانشگاه خوارزمی
doi
10.22084/j.psychogy.2019.17865.1859چکیده
هدف: عدمدرگیری اخلاقی به فرآیندی اطلاق میشود که با تغییر در درک و فهم اخلاقی خود اعمال غیراخلاقی را توجیه میکند. هدف از مطالعه حاضر بررسی پایایی، روایی و تعیین ساختار عاملی مقیاس عدم درگیری اخلاقی در جمعیت ایرانی بود. روش: پژوهش حاصر توصیفی از نوع همبستگی میباشد. جامعه آماری دانشآموزان مقطع متوسطه دوم استان لرستان در سال تحصیلی 1398-1397 بود. نمونه آماری 617 دانشآموز (324 پسر و 293 دختر) که به روش نمونهگیری خوشهای چندمرحلهای انتخاب و به پرسشنامه پاسخ دادند. دادههای پژوهش حاضر از طریق مقیاس عدم درگیری اخلاقی (بندورا و همکاران، 1996) گردآوری شد. یافتهها: دادههای پژوهش از طریق نرمافزارهای SPSS 21 و LISREL 8.8 و آزمون همسانی درونی (آلفای کرونباخ)، تحلیل عاملی اکتشافی و تحلیل عاملی تأییدی مورد تجزیهوتحلیل قرار گرفتند. یافتههای تحلیل عاملی اکتشافی و تحلیل عاملی تأییدی پژوهش حاضر نشان داد که دادههای این پژوهش با یک عامل برازش مطلوبی نشان میدهند. نتیجهگیری: نتایج بهدست آمده حاکی از این است که مقیاس عدم درگیری اخلاقی از روایی و پایایی مناسبی جهت استفاده در جمعیت ایرانی برخوردار است.