بررسی ساختار عاملی، پایایی و روایی نسخه فارسی مقیاس عدم‌درگیری اخلاقی

نویسندگان

1 استاد، گروه روانشناسی تربیتی، دانشگاه خوارزمی

2 دانشجوی دکتری، روانشناسی تربیتی، دانشگاه خوارزمی

3 استادیار، گروه روانشناسی تربیتی، دانشگاه خوارزمی

4 استادیار، گروه روانشناسی تربیتی، دانشگاه خوارزمی

doi
10.22084/j.psychogy.2019.17865.1859
چکیده

هدف: عدم‌درگیری اخلاقی به فرآیندی اطلاق می­شود که با تغییر در درک و فهم اخلاقی خود اعمال غیراخلاقی را توجیه می­کند. هدف از مطالعه حاضر بررسی پایایی، روایی و تعیین ساختار عاملی مقیاس عدم درگیری اخلاقی در جمعیت ایرانی بود. روش: پژوهش حاصر توصیفی از نوع همبستگی می­باشد. جامعه آماری دانش­آموزان مقطع متوسطه دوم استان لرستان در سال تحصیلی 1398-1397 بود. نمونه آماری 617 دانش­آموز (324 پسر و 293 دختر) که به روش نمونه­گیری خوشه­ای چندمرحله­ای انتخاب و به پرسشنامه پاسخ دادند. داده‌های پژوهش حاضر از طریق مقیاس عدم درگیری اخلاقی (بندورا و همکاران، 1996) گردآوری شد. یافته­ها: داده­های پژوهش از طریق نرم­افزارهای SPSS 21 و LISREL 8.8 و آزمون همسانی درونی (آلفای کرونباخ)، تحلیل عاملی اکتشافی و تحلیل عاملی تأییدی مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفتند. یافته­های تحلیل عاملی اکتشافی و تحلیل عاملی تأییدی پژوهش حاضر نشان داد که داده­های این پژوهش با یک عامل برازش مطلوبی نشان می­دهند. نتیجه­گیری: نتایج به‌دست آمده حاکی از این است که مقیاس عدم درگیری اخلاقی از روایی و پایایی مناسبی جهت استفاده در جمعیت ایرانی برخوردار است.