تأثیر باکتری محرک رشد و اسیدسالیسیلیک بر برخی شاخصهای بیوشیمیایی ژنوتیپهای لوبیای معمولی (.Phaseolus vulgaris L) تحت تنش خشکی
نویسندگان
1 گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران
2 گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران.
3 گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران.
doi
10.22059/ijfcs.2025.397019.655149چکیده
تنش خشکی یکی از مهمترین تنشهای غیرزیستی محسوب میشود که تولید محصولات زراعی و حبوبات را در سراسر جهان تهدید میکند. هدف پژوهش حاضر، بررسی برخی صفات فیزیولوژیکی و بیوشیمیایی در لوبیای معمولی تحت شرایط تنش خشکی بود. برای این منظور، آزمایشی در مزرعه تحقیقاتی گروه زراعت دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران واقع در کرج، طی سال زراعی ۱۴۰1، بهصورت آزمایش اسپلیتفاکتوریل در قالب طرح کامل تصادفی با سه تکرار اجرا شد. تیمارهای این طرح شامل سه سطح آبیاری (آبیاری نرمال و آبیاری بر اساس ۳۰ و ۶۰ درصد ظرفیت زراعی)، دو سطح هورمون سالیسیلیکاسید (صفر و 5/0 میلیمولار سالیسیلیکاسید)، دو سطح باکتری (عدم استفاده و استفاده از باکتری ریزوبیوم تثبیتکننده نیتروژن Rhizobium leguminosarum biovar phaseoliسویه R160) و دو ژنوتیپ لوبیا (صدری و یاس) بود. نتایج نشان داد که افزایش شدت تنش خشکی موجب کاهش محتوای پروتئین و افزایش میزان پرولین، مالوندیآلدئید، نشت الکترولیت، کاتالاز، پراکسیداز، آسکورباتپراکسیداز و گلوتاتیونپراکسیداز شد. همچنین، کاربرد سالیسیلیکاسید و باکتری ریزوبیوم نسبت به شاهد (عدم استفاده از هورمون و باکتری)، باعث بهبود محتوای پروتئین و فعالیتهای آنزیمی شد و در عین حال میزان مالوندیآلدئید و نشت الکترولیت را کاهش داد. رقم حساس و متحمل نیز در صفات نشت الکترولیت، محتوای پروتئین و مالوندیآلدئید تفاوت معنیداری با هم داشتند. بهطور کلی، این نتایج ایده استفاده توأم از سالیسیلیکاسید و باکتری ریزوبیوم را بهعنوان روشی مؤثر برای افزایش تحمل به خشکی در ارقام حساس و متحمل لوبیای معمولی تقویت میکند.