الیستورهای متیلجاسمونات و کیتوزان محتوای آنتیاکسیدانی ریشهمویین استبرق (Calotropis procera) را بهبود بخشید
نویسندگان
1 گروه زراعت و اصلاح نباتات دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران. کرج. ایران.
2 گروه زراعت و اصلاح نباتات دانشکده کشاورزی ,,و منابع طبیعی دانشگاه تهران. کرج. ایران.
3 گروه رزاعت و اصلاح نباتات دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران. کرج. ایران.
doi
10.22059/ijfcs.2025.390829.655131چکیده
استبرق (Calotropis procera) گیاهی دارویی و صنعتی است که در ایران میروید. هدف پژوهش حاضر، القای ریشههای مویین در این گیاه و استفاده از الیسیتور برای تولید متابولیتهای ثانویه در شرایط درونشیشهای است. عوامل بررسیشده برای القای ریشه شامل دو نوع ریزنمونه (برگ و ساقه) و دو سویه از باکتری Rhizobium rhizogenes (LBA9402 و A4) بود. همچنین، تأثیر دو الیسیتور متیلجاسمونات (µM 10 و 50) و کیتوزان (mgL-1 100 و 150) به مدت 24 و 48 ساعت بررسی شد. نتایج حاصل از تجزیه واریانس نشان داد که القای ریشهمویین در ریزنمونه برگ سریعتر از ساقه و بیشترین درصد القای ریشه مربوط به برگ تلقیحشده با LBA9402 است. ماهیت تراریختی ریشهها با استفاده از ردیابی بخشی از ژن rolB از طریق واکنش PCR تایید و کشت ریشهمویین منتخب در محیط کشت مایع MS انجام شد. نتایج اندازهگیری فنول تام در طی 48 ساعت، در حضور µM 50 الیسیتور متیلجاسمونات بالاتر (µg GAE/g FW 22/2927) از سایر گروهها بود؛ اما در 24 ساعت اول، تیمار µM 10 متیلجاسمونات بالاترین مقدار محتوای فلاونوئید تام (µg QE/g FW 465/19720) را نشان داد. همچنین، تیمار متیلجاسمونات (µM 50) بالاترین میزان فعالیت آنتیاکسیدانی را با مقدار 14/68 % ثبت کرد.