بهبود جذب عناصر در برگ و دانه ذرت با کاربردهای متفاوت سولفات روی همراه با دو سویه باکتری سودوموناس در شرایط کمآبیاری
نویسندگان
1 گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران
2 گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران
3 گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران
4 گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران
doi
10.22059/ijfcs.2024.380099.655093چکیده
استفاده از کودهای حاوی روی مانند سولفات روی و نیز استفاده از ریزجانداران حلالساز روی یکی از روشهای مرتفعکردن مشکل کمبود عنصر روی در گیاهان میباشد؛ بنابراین، آزمایشی مزرعهای طی سالهای زراعی 1397 و 1398 اجرا شد. عاملهای آزمایش شامل دو سطح آبیاری مطلوب و کمآبیاری (60 درصد نیاز گیاه) در کرتهای اصلی، و روش کاربرد سولفات روی همراه با باکتری حلالساز روی شامل بدون کود، محلولپاشی، کاربرد خاکی و پرایمینگ بذر همراه با سه سطح بدون کاربرد باکتری و دو سویه باکتری سودوموناس در کرتهای فرعی بودند. محتوای نیتروژن، پتاسیم، فسفر، روی و آهن برگ و همچنین محتوای روی دانهها و عملکرد دانه ذرت بهطور معنیداری تحت تاثیر اثر متقابل کمآبیاری در ترکیب سولفات روی- باکتری حلالساز قرار گرفت. همچنین نتایج نشان داد که روشهای کاربرد ترکیب سولفات روی- باکتری حلالساز عملکرد دانه را حداکثر به میزان 37 درصد در سال 1397 و 25 درصد در سال 1398 افزایش داد و تیمار پرایمینگ سولفات روی و باکتری سودوموناس آئروژینوزا با میانگین عملکرد دانه 18708 کیلوگرم در هکتار نسبت به سایر تیمارها برتری داشت. کمآبیاری محتوای فسفر برگ و دانه ذرت را بهترتیب 39 و 20 درصد نسبت به شرایط بدون تنش کاهش داد. در نهایت، تیمار کاربرد خاکی سولفات روی-باکتری سودوموناس فلورسنس در افزایش جذب و محتوای عناصر در برگ و دانه گیاه ذرت نسبت به سایر تیمارها برتری نشان داد و تلقیح باکتری سودوموناس منجر به کاهش آثار سوء کمآبیاری و بهبود کارکرد و عملکرد گیاه شد.