بهبود جذب عناصر در برگ و دانه ذرت با کاربردهای متفاوت سولفات روی همراه با دو سویه باکتری سودوموناس در شرایط کم‌آبیاری

نویسندگان

1 گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران

2 گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران

3 گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران

4 گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران

doi
10.22059/ijfcs.2024.380099.655093
چکیده

استفاده از کودهای حاوی روی مانند سولفات روی و نیز استفاده از ریزجانداران حلال‌ساز روی یکی از روش‌های مرتفع­کردن مشکل کمبود عنصر روی در گیاهان می‌باشد؛ بنابراین، آزمایشی مزرعه­ای طی سال­های زراعی 1397 و 1398 اجرا شد. عامل­های آزمایش شامل دو سطح آبیاری مطلوب و کم­آبیاری (60 درصد نیاز گیاه) در کرت­های اصلی، و روش کاربرد سولفات روی همراه با باکتری حلال­ساز روی شامل بدون کود، محلول­پاشی، کاربرد خاکی و پرایمینگ بذر همراه با سه سطح بدون کاربرد باکتری و دو سویه باکتری سودوموناس در کرت­های فرعی بودند. محتوای نیتروژن، پتاسیم، فسفر، روی و آهن برگ و همچنین محتوای روی دانه­ها و عملکرد دانه ذرت به­طور معنی­داری تحت تاثیر اثر متقابل کم­آبیاری در ترکیب سولفات روی- باکتری حلال­ساز قرار گرفت. همچنین نتایج نشان داد که روش­های کاربرد ترکیب سولفات روی- باکتری حلال­ساز عملکرد دانه را حداکثر به میزان 37 درصد در سال 1397 و 25 درصد در سال 1398 افزایش داد و تیمار پرایمینگ سولفات روی و باکتری سودوموناس آئروژینوزا با میانگین عملکرد دانه 18708 کیلوگرم در هکتار نسبت به سایر تیمارها برتری داشت. کم­آبیاری محتوای فسفر برگ و دانه ذرت را به­ترتیب 39 و 20 درصد نسبت به شرایط بدون تنش کاهش داد. در نهایت، تیمار کاربرد خاکی سولفات روی-باکتری سودوموناس فلورسنس در افزایش جذب و محتوای عناصر در برگ و دانه گیاه ذرت نسبت به سایر تیمارها برتری نشان داد و تلقیح باکتری سودوموناس منجر به کاهش آثار سوء کم­آبیاری و بهبود کارکرد و عملکرد گیاه شد.