تأثیر تاریخ کشت، دور آبیاری، اوره و محلول‌پاشی سولفات آهن و روی بر خصوصیات ریخت‌شناسی و عملکرد میوه بامیه

نویسندگان

1 استادیار گروه کشاورزی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

2 استادیار گروه کشاورزی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.

3 دانشیار گروه کشاورزی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

doi
10.22059/ijfcs.2025.386769.655116
چکیده

خشکی و کمبود مواد غذایی عوامل اصلی محدودکننده تولیدات گیاهی در مناطق خشک و نیمه‌خشک از جمله ایران هستند. به منظور بررسی اثر تاریخ کشت، کود اوره و محلول­پاشی آهن و روی در شرایط متفاوت رطوبتی خاک بر خصوصیات ریخت‌شناسی و عملکرد بامیه، آزمایشی به‌صورت چندعاملی در قالب طرح بلوک­های کامل تصادفی با سه تکرار در دانشگاه پیام نور مرکز مریوان در سال 1403-1402 اجرا شد. عامل‌های آزمایشی شامل چهار عامل تاریخ کاشت (15 اردیبهشت و یک خرداد)، دور آبیاری (فاصله چهار و هشت روز یک­بار)، مصرف خاکی کود اوره (صفر و 200 کیلوگرم در هکتار)، و محلول­پاشی سولفات آهن و روی و شاهد بود. نتایج آزمایش نشان داد که دور آبیاری چهار روزه نسبت به آبیاری هشت روزه افزایش معنی­داری بر عملکرد نهایی میوه داشت. مصرف خاکی اوره در هنگام ریشه­زایی و محلول­پاشی سولفات آهن و روی در برخی از صفات از جمله وزن تر و خشک اندام هوایی، وزن تر و خشک ریشه، غلظت عناصر آهن و روی و تعداد میوه نسبت به تیمار شاهد اختلاف معنی ­داری ایجاد کرد. در نهایت می­توان نتیجه­ گیری کرد که بهترین عملکرد بامیه در تلفیق کشت 15 اردیبهشت، دور آبیاری چهار روز یک­بار، محلول‌پاشی آهن و مصرف خاکی 200 کیلوگرم اوره در هکتار مشاهده شد. در آبیاری هشت روزه و تاریخ کاشت اول خرداد که بدون محلول­پاشی آهن و روی و بدون مصرف خاکی اوره بود، نامناسب­ترین نتایج به ­دست آمد. در­حالی­که تغذیه مناسب (اوره، سولفات روی و آهن) می­تواند باعث افزایش رشد شود ولی قادر به جبران اثرات منفی تنش کم‌آبی (هشت روز یک­بار) و تاریخ کاشت دیرهنگام (اول خرداد) نمی­باشد.