تأثیر تاریخ کشت، دور آبیاری، اوره و محلولپاشی سولفات آهن و روی بر خصوصیات ریختشناسی و عملکرد میوه بامیه
نویسندگان
1 استادیار گروه کشاورزی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
2 استادیار گروه کشاورزی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
3 دانشیار گروه کشاورزی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
10.22059/ijfcs.2025.386769.655116چکیده
خشکی و کمبود مواد غذایی عوامل اصلی محدودکننده تولیدات گیاهی در مناطق خشک و نیمهخشک از جمله ایران هستند. به منظور بررسی اثر تاریخ کشت، کود اوره و محلولپاشی آهن و روی در شرایط متفاوت رطوبتی خاک بر خصوصیات ریختشناسی و عملکرد بامیه، آزمایشی بهصورت چندعاملی در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار در دانشگاه پیام نور مرکز مریوان در سال 1403-1402 اجرا شد. عاملهای آزمایشی شامل چهار عامل تاریخ کاشت (15 اردیبهشت و یک خرداد)، دور آبیاری (فاصله چهار و هشت روز یکبار)، مصرف خاکی کود اوره (صفر و 200 کیلوگرم در هکتار)، و محلولپاشی سولفات آهن و روی و شاهد بود. نتایج آزمایش نشان داد که دور آبیاری چهار روزه نسبت به آبیاری هشت روزه افزایش معنیداری بر عملکرد نهایی میوه داشت. مصرف خاکی اوره در هنگام ریشهزایی و محلولپاشی سولفات آهن و روی در برخی از صفات از جمله وزن تر و خشک اندام هوایی، وزن تر و خشک ریشه، غلظت عناصر آهن و روی و تعداد میوه نسبت به تیمار شاهد اختلاف معنی داری ایجاد کرد. در نهایت میتوان نتیجه گیری کرد که بهترین عملکرد بامیه در تلفیق کشت 15 اردیبهشت، دور آبیاری چهار روز یکبار، محلولپاشی آهن و مصرف خاکی 200 کیلوگرم اوره در هکتار مشاهده شد. در آبیاری هشت روزه و تاریخ کاشت اول خرداد که بدون محلولپاشی آهن و روی و بدون مصرف خاکی اوره بود، نامناسبترین نتایج به دست آمد. درحالیکه تغذیه مناسب (اوره، سولفات روی و آهن) میتواند باعث افزایش رشد شود ولی قادر به جبران اثرات منفی تنش کمآبی (هشت روز یکبار) و تاریخ کاشت دیرهنگام (اول خرداد) نمیباشد.