بررسی پاسخهای فیزیولوژیکی و مولکولی القایی در لاینهای حاصل از تلاقی گندم زمستانه و بهاره تحت دورههای سرمادهی
نویسندگان
1 گروه زراعت و اصلاح نباتات دانشکده کشاورزی دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران. کرج. ایران
2 گروه زراعت و اصلاح نباتات دانشکده کشاورزی دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران. کرج. ایران
3 گروه زراعت و اصلاح نباتات دانشکده کشاورزی دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران. کرج. ایران
doi
10.22059/ijfcs.2024.380706.655094چکیده
سرما یکی از عوامل محیطی مهم دخیل در بقاء، رشد و تولید غلات است. در این پژوهش، صفات مرتبط با تحمل سرما در لاینهای حاصل از تلاقی گندم نورستار (متحمل به سرما) و پیشتاز (حساس به سرما) در مرحله رویشی (آذر ماه، دی، و بهمنماه در شرایط مزرعه ارزیابی شدند. والد زمستانه نورستار و لاینهای 4005 و 4003 بیشترین درجه تحمل (بهترتیب 22-، 20- و 18- سانتیگراد) بر حسب دمای 50 درصد کشندگی (LT50) را در دیماه نشان دادند. کاهش تحمل به سرما همزمان با شروع فاز زایشی در بهمنماه در همه ژنوتیپها مشاهده شد. شاخصهای خسارت H2O2 و MDA در لاینهای زمستانه کمتر از لاینهای بهاره بود. محتوی H2O2 در والد نورستار و لاینهای 4003 و 4005 در طول دورههای عادتدهی به سرما پایین بود؛ اما با انتقال از مرحله رویشی به مرحله زایشی افزایش یافت. بالا بودن میزانMDA در بهمنماه بهویژه در ژنوتیپهای بهاره نشاندهنده حضور تنش اکسیداتیو و MDA بود. فعالیت ژنهای استیلکوانزیمآکربوکسیلاز و 12Δ دساتوراز با تداوم دوره عادتدهی به سرما افزایش یافت؛ بهطوریکه بیشترین افزایشها در لاینهای زمستانه و در دیماه مشاهده شد. بنابراین، ژنوتیپهای نیازمند بهارهسازی با تنظیم صفات مرتبط با تحمل به سرما در مرحله رویشی تحمل بالاتری نسبت به تنش سرما دارند.