تحلیل رخسارهای، ویژگی های دیاژنزی و شرایط محیطی سازند زاکین در بخش میانی خلیجفارس
نویسندگان
1 گروه زمینشناسی، دانشکده علوم پایه، دانشگاه هرمزگان، بندرعباس
2 دانشکده زمینشناسی، دانشگاه تهران، تهران
3 گروه زمینشناسی، دانشکده علوم پایه، دانشگاه هرمزگان، بندرعباس
4 گروه جغرافیای طبیعی، دانشگاه تهران، تهران
5 دانشکده زمینشناسی، دانشگاه تهران، تهران
doi
10.22084/psj.2019.18400.1195چکیده
نهشتههای آواری دیرینه زیستی، به ویژه سازندهای زاکین و فراقان، در برخی جایگاههای ورقه عربی، مخازن هیدروکربنی ساخته است، اما توان مخزنی این سازندها در بخش میانی خلیجفارس و شمال این صفحه تاکنون بررسی نشده است. در این پژوهش نهشتههای سازند زاکین با سن دونین (ژیوسین تا فامنین) برای نخستین بار در بخش میانی خلیجفارس به طور کامل در یک چاه اکتشافی مورد بررسی قرار گرفت. این برش بر روی صفحه عربی قرار دارد و دارای بیشترین ستبرای گزارش شـده از سازند زاکیـن است. بررسی ایـن سازنـد با بهرهگیری از بُرشهای نازک خردههای حفاری انجام گرفته است. بر پایه ویژگیهای سنگشناسی بخشهای آواری (پتروفاسیسها) و بخش کربناته (ریزرخسارهها) و پدیدههای دیاژنزی، شرایط محیط رسوبی آنها بازسازی شده است. بررسیهای سنگشناسی نشانگر پتروفاسیسهای کوارتزآرنایت، سابآرکوز، آرکوز، سیلتستون، رسسنگ و گلسنگ و ریزرخساره گلسنگ آهکی است. بر پایه ویژگیهای رسوبشناسی و روند نگار گاما، سازند زاکین در یک محیط دریایی کم ژرفای آواری شامل سه زیرمحیط دشت ساحلی، ساحلی و تبدیل تدریجی فراکرانهای نهشته شده است. مهمترین پدیدههای دیاژنزی در این سازند شامل فشردگی، سیمانیشدن، سریسیتیشدن، جانشینی، نوریختی و دگرسانی فلدسپارها میباشد. گوناگونی سنگشناسی و تغییرات محیطی این سازند، شرایط مناسبی برای بررسی امکانسنجی مخازن هیدروکربنی را ایجاد نموده است.