زیست چینه نگاری، ریزرخساره ها و محیط رسوبی رسوبات الیگومیوسن بر مبنای فرامینیفرها در زون زاگرس (فارس درونی و ساحلی)

نویسندگان

1 گروه علوم‌زمین، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم تحقیقات، تهران

2 گروه علوم‌زمین، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم تحقیقات، تهران

3 گروه زمین‌شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد شیراز، شیراز

4 گروه علوم‌زمین، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم تحقیقات، تهران

doi
10.22084/psj.2019.19245.1207
چکیده

سازند آسماری به سن الیگومیوسن یکی از مهم­ترین مخازن هیدروکربوری در خاورمیانه است. برای شناخت ویژگی­های بیواستراتیگرافی، انواع رخساره­ها و محیط­های رسوبی دو برش چینه­شناسی در ناحیه فارس درونی (برش فیروزآباد) با ستبرای 270 متر و ناحیه فارس ساحلی (برش بستک) با ستبرای 286 متر برگزیده شد. در هر دو برش سازند آسماری به طور عمده از سنگ­آهک و سنگ­آهک مارنی ساخته شده است. بر پایه فرامینیفرهای بنتیک 4 بیوزون با سن الیگوسن (روپلین- چاتین) تا میوسن (آکیتانین) شناسایی شدند. واکاوی رخساره­ها منجر به شناسایی 12 رخساره وابسته به گروه­های رخساره­ای رمپ درونی (پهنه کشندی و لاگون)، رمپ میانی (شول) و رمپ بیرونی (دریای باز) شد که در یک رمپ کربناته هم­شیب با شیب ملایم مربوط به محدوده زمانی روپلین تا آکیتانین نهـشته شده­اند. ارزیابی فراوانی رخساره­ها نشان می­دهد که گروه رخساره­ای رمپ بیرونی بیش­ترین فراوانی را در برش فیروزآباد دارد و گروه رخساره­ای رمپ درونی بیش­ترین گسترش را در برش بستک دارا می­باشد. یافته­ها نشان می­دهد که در زمان نهشته شدن سازند آسماری ژرفای حوضه از فارس درونی (برش فیروزآباد) به سمت فارس ساحلی (برش بستک) ژرف­تر شده است.