زیست چینه نگاری، ریزرخساره ها و محیط رسوبی رسوبات الیگومیوسن بر مبنای فرامینیفرها در زون زاگرس (فارس درونی و ساحلی)
نویسندگان
1 گروه علومزمین، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم تحقیقات، تهران
2 گروه علومزمین، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم تحقیقات، تهران
3 گروه زمینشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد شیراز، شیراز
4 گروه علومزمین، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم تحقیقات، تهران
doi
10.22084/psj.2019.19245.1207چکیده
سازند آسماری به سن الیگومیوسن یکی از مهمترین مخازن هیدروکربوری در خاورمیانه است. برای شناخت ویژگیهای بیواستراتیگرافی، انواع رخسارهها و محیطهای رسوبی دو برش چینهشناسی در ناحیه فارس درونی (برش فیروزآباد) با ستبرای 270 متر و ناحیه فارس ساحلی (برش بستک) با ستبرای 286 متر برگزیده شد. در هر دو برش سازند آسماری به طور عمده از سنگآهک و سنگآهک مارنی ساخته شده است. بر پایه فرامینیفرهای بنتیک 4 بیوزون با سن الیگوسن (روپلین- چاتین) تا میوسن (آکیتانین) شناسایی شدند. واکاوی رخسارهها منجر به شناسایی 12 رخساره وابسته به گروههای رخسارهای رمپ درونی (پهنه کشندی و لاگون)، رمپ میانی (شول) و رمپ بیرونی (دریای باز) شد که در یک رمپ کربناته همشیب با شیب ملایم مربوط به محدوده زمانی روپلین تا آکیتانین نهـشته شدهاند. ارزیابی فراوانی رخسارهها نشان میدهد که گروه رخسارهای رمپ بیرونی بیشترین فراوانی را در برش فیروزآباد دارد و گروه رخسارهای رمپ درونی بیشترین گسترش را در برش بستک دارا میباشد. یافتهها نشان میدهد که در زمان نهشته شدن سازند آسماری ژرفای حوضه از فارس درونی (برش فیروزآباد) به سمت فارس ساحلی (برش بستک) ژرفتر شده است.