فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

به منظور بررسی اثر مصرف کودهای آلی و زیستی بر عملکرد و ترکیب اسانس اندام رویشی در کشت پایدار گیاه دارویی گشنیز، آزمایشی به صورت طرح بلوک­های کامل تصادفی با دوازده تیمار و سه تکرار در شهرستان تهران در سال 1398 اجرا شد. تیمارها شامل 1- ورمی­کمپوست (10 تن در هکتار)، 2- نیتروکسین، 3- بیوسوپرفسفات، 4- بیوسولفور، 5- ورمی­کمپوست + نیتروکسین، 6- ورمی­کمپوست + بیوسوپرفسفات، 7- ورمی­کمپوست + بیوسولفور، 8- نیتروکسین + بیوسوپرفسفات، 9- نیتروکسین + بیوسولفور، 10- بیوسوپرفسفات + بیوسولفور، 11- کود شیمیایی و 12- شاهد (عدم مصرف کود) بودند. نتایج نشان داد که تیمارها تأثیر معنی­داری بر صفات مورد مطالعه داشتند؛ به­طوری­که بیشترین عملکرد اندام رویشی (3/3833 کیلوگرم در هکتار) در تیمار تلفیقی 10 تن ورمی­کمپوست و نیتروکسین و بیشترین میزان اسانس (254/0 درصد) و عملکرد اسانس (70/7 کیلوگرم در هکتار) در تیمار تلفیقی نیتروکسین و بیوسوپرفسفات حاصل شد. در بررسی اجزای اسانس، بیشترین میزان کاریوفیلن­اکساید (13/40 درصد) در شاهد، بیشترین میزان تری­متیل­پنتادکانون (89/37 درصد) در تیمار تلفیقی ورمی­کمپوست و بیوسوپرفسفات، بیشترین میزان ان­دکانال (84/11 درصد) و ایی­کاریوفیلن (18/8 درصد) در تیمار تلفیقی نیتروکسین و بیوسوپرفسفات، بیشترین میزان هگزادکانوئیک­اسید (95/7 درصد) در تیمار بیوسوپرفسفات و بیشترین میزان دودکانال (27/11 درصد) در تیمار کود شیمیایی به­دست آمد. به­طور کلی، نتایج این تحقیق نشان داد که کاربرد برخی کودهای آلی و زیستی، به ویژه مصرف تلفیقی نیتروکسین و بیوسوپرفسفات در مقایسه با کود شیمیایی، نقش بارزی در افزایش عملکرد و کمیت و کیفیت اسانس اندام رویشی گشنیز داشتند