مطالعه جریان انرژی و انتشار گازهای گلخانهای در بومنظامهای گندم و جو: مطالعه موردی استان تهران
نویسندگان
1 گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تهران، کرج، ایران
2 اگرواکولوژی، مؤسسه تحقیقات کشاورزی دیم کشور، مراغه، ایران
3 گروه اقتصاد کشاورزی، دانشکده اقتصاد و توسعه کشاورزی، دانشگاه تهران، کرج، ایران
4 گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تهران، کرج، ایران
5 گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تهران، کرج، ایران
doi
10.22059/ijfcs.2024.367594.655039چکیده
هدف از این مطالعه، بررسی میزان انرژی ورودی، مقایسه جریان انرژی و میزان انتشار گازهای گلخانه ای میان بوم نظام های محصولات زراعی گندم و جو شهرستان های استان تهران بود. اطلاعات مورد نیاز به روش پرسشنامه از کشاورزان در شهرستان های استان تهران جمع آوری شد. سپس، شاخص های انرژی، اشکال مختلف انرژی و پتانسیل گرمایش جهانی محاسبه شد. بر اساس نتایج، بیشترین انرژی ورودی در فرآیند تولید گندم و جو به ترتیب با 86159 و 9/76793 مگاژول در هکتار به شهرستان اسلامشهر تعلق داشت. همچنین، بیشترین انرژی مستقیم، تجدیدپذیر و تجدیدناپذیر در مزارع گندم و جو شهرستان های اسلامشهر و رباط کریم بود. مزارع گندم و جو شهرستان تهران بیشترین انرژی غیر مستقیم را به خود اختصاص دادند. از سوی دیگر، کمترین میزان اشکال مختلف انرژی در بومنظام های گندم و جو متعلق به مزارع دیم استان تهران واقع در مناطق سردسیری بود. به طور کلی، در بومنظام های گندم و جو شهرستان های استان تهران سهم انرژی مستقیم بیش از انرژی غیر مستقیم و انرژی تجدیدناپذیر بیش از انرژی تجدیدپذیر بود. میزان انتشار گازهای گلخانه ای در مزارع گندم و جو شهرستان های غربی استان از جمله اسلامشهر به ترتیب معادل 5/10474 و 10081 کیلوگرم دی اکسیدکربن در هکتار بود. بنابراین با در نظر گرفتن شرایط آب و هوایی منطقه و مدیریت مصرف نهاده های تولید می توان به افزایش بهره وری مصرف انرژی و کاهش انتشار گازهای گلخانه ای در استان تهران دست یافت.