ارزیابی مطلوبیت استفاده از سیستم حملونقل همگانی جادهای به کمک تحلیل اطلاعات و نظرسنجی از ذینفعان (20 پایانه اول کشور به ترتیب اولویت)
نویسندگان
1 گروه برنامه ریزی حمل و نقل، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استاد یار دانشکده مهندسی عمران، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 دانشیار دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
doi
10.22119/jte.2020.110473چکیده
موضوع حملونقل از جمله موضوعاتی است که با توجه به ارتباط با زیرساختهای کلان اقتصادی و اجتماعی کشور و اثرگذاری متقابل بین آنها همواره جزء لاینفک برنامههای کلان و راهبردی کشور بوده است. بررسی و تحلیل نظرات دست اندرکاران و ذینفعان حوزهی حملونقل جادهای به جهت سیاستگذاری در این بخش مهمترین شاخص ارزیابی حمل ونقل جادهای برونشهری است که موارد مهمی نظیر ارزیابی تاخیرات و تاثیر زمان سفر بر مطلوبیت سیستم را نشان میدهد. روش مطالعه طراحی پرسشنامهای است که اگر چه بخشی از آن به ظاهر مبین پرسشنامه مقایسات زوجی است(AHP فازی) اما در لایهی اولیه دسته بندی متغیرهای این پرسشنامه به کمک تحلیل دوّار گنجانده انجام شده است که روشی نوین در حمل و نقل میباشد. در بخش اول پرسشگریهای صورت گرفته از مسافران با توجه به محدودیتهای موجود در چهار روز متوالی در پایانههای غرب، شرق، جنوب و بیهقی تهران به صورت مستقیم و در سایر بیست پایانه منتخب به کمک نمایندگان محلی انجام پذیرفته است و هدف دستیابی به مهمترین متغیرهای موثر در مطلوبیت سیستم و بهبود آن به کمک راهکارهای پیشنهادی میباشد که مهمترین نتایج بدست آمده از وزندهی شاخصهایی که به منظور ارزیابی و مقایسات زوجی در نظر گرفته شدهاند عبارتند از؛ پویایی سیاست های تشویقی(دسته1-0.27)؛ عملکرد ترافیکی سیستم(دسته2-0.26)؛ ایمنی(دسته2-0.39)، خدمات رفاهی(دسته1-0.21)وسیستمهای هوشمند(دسته2-0.16). از نتایج وزندهی میتوان به این موضوع پی برد که پویایی سیاستهای تشویقی و نوع سیاستگذاری میتواند با ضریب بالایی شاخصهای سطح خرد و کلان را به منظور افزایش سهم حملونقل عمومی جادهای تحت شعاع خود قرار دهد و همچنین تمرکز راهکارهای پیشنهادی کاربران به منظور افزایش سهم حملونقل عمومی جادهای بر سیاستگذاری، بهینهسازی زمان سفر، افزایش سطح ایمنی و کیفیت خدمات بوده است که در تعامل با روش مقایسات میباشند.