طراحی مدل صلاحیتسنجی رانندگان اتوبوسهای درونشهری به روش کمّی
نویسندگان
1 گروه مدیریت دولتی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 گروه طراحی کاربردی، آزمایشگاه واقعیت مجازی، دانشگاه صنعتی خواجهنصیرالدین طوسی، تهران، ایران
3 گروه روش ها و برنامه ریزی درسی و آموزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
4 گروه مدیریت بازرگانی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22119/jte.2021.300832.2552چکیده
صلاحیتسنجی و ارزیابی توانمندیهای شغلی رانندگان سبب افزایش بهرهوری و کاهش نرخ وقوع حوادث رانندگان اتوبوس درونشهری خواهد شد.ازجمله مزایای مهم صلاحیتسنجی قبل ازاستخدام میتوان به افزایش میزان تطابق و سازگاری شغل با شاغل رانندگان اتوبوس درونشهری اشاره کرد. هدف مقاله حاضر طراحی مدل صلاحیتسنجی رانندگان اتوبوس درونشهری تهران است. روش تحقیق به لحاظ هدف کاربردی و از حیث ماهیت توصیفی - پیمایشی است. حجم جامعه آماری شامل 2000 نفر راننده بخش خصوصی فعال در اتوبوسرانی تهران است. روش نمونهگیری در بخش کمّی با توجه به ویژگی همگن بودن جامعه آماری رانندگان، تصادفی ساده است. تعداد رانندگان که پرسشنامه مربوطه در بین آنها توزیع شده است، از طریق نمونهگیری احتمال وند با استفاده از فرمول کوکران 321 نفر است. نتایج در قالب بارهای عاملی تأییدی برای مؤلفهها بین 702/0 و 990/0 و برای ابعاد صلاحیتسنجی بین 841/0 و 980/0 به دست آمد. با انجام تحقیق حاضر هر هفت بُعد بهدستآمده از رویکرد کیفی دادهبنیاد که قبلاً از طریق مصاحبههای عمیق و نیمهساختاریافته با خبرگان بهدستآمده بود نیز تأیید شد. این ابعاد شامل صلاحیت عمومی، سلامت جسمی، سلامت روانشناختی، دانش رانندگی، مهارت رانندگی، مهارت ارتباطی و توانایی شناختی است.
