بررسی اتصال خرجینی گیردار نوع 2 با مقطع تیر کاهشیافته و سختکنندههای جان به روش آزمایشگاهی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه مهندسی عمران، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران
2 استادیار، گروه مهندسی عمران، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران
3 دانشیار، گروه مهندسی عمران، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران
doi
10.22065/jsce.2023.394209.3100چکیده
در سالهای گذشته، استفاده از سازههای فولادی با اتصالات تیر - ستون خرجینی، یکی از روشهای ساختوساز رایج در ایران به شمار میرفت. اما رفتار ساختمانهای فولادی با این نوع اتصال در زمینلرزههایی مانند منجیل 1369 و بم 1382 نشاندهنده خرابی اتصالات قبل از خرابی تیرها و ستونها بود. باتوجهبه مزایای این اتصال، در صورت ارائه جزئیات جدید و عملکرد مناسب، اتصال خرجینی میتواند بهعنوان یک اتصال مناسب در سازههای فولادی مدرن مورداستفاده قرار گیرد. بدین منظور، در این مقاله اتصال خرجینی صلب جدید با مقاطع تیر کاهشیافته (RBS) برای سازههای فولادی مقاوم در برابر زلزله ارائه میشود. در اتصال صلب خرجینی دو تیر بهصورت ممتد از دو طرف ستون عبور کرده و توسط صفحات قائم به ستون متصل میشوند. روش RBS دارای معایبی مانند کمانش موضعی جان و کمانش پیچشی جانبی است، بنابراین برای جلوگیری از این نقاط ضعف و بهبود عملکرد اتصالات خرجینی با کاهش مقاطع تیر، از سختکنندههای مورب بهصورت ضربدری در جان تیر استفاده شد. سه نمونه آزمایشگاهی با استفاده از پروفیلهای IPE 140 برای تیرها ساخته و آزمایش شدند. باتوجهبه نتایج بهدستآمده از این آزمایشهای تجربی، مشخص شد که نمونه با مقطع کاهشیافته دوران 06/0 رادیان و نمونه همراه با سختکننده دوران 07/0 رادیان را بدون افت قابلتوجهی در استحکام نمونه تحمل میکنند که نشان میدهد هر دو اتصال با درنظرگرفتن شرایط موردنیاز در استاندارد AISC، عملکرد قابلقبولی دارند و در رده اتصالات صلب قابلاستفاده در سیستم قاب خمشی ویژه قرار میگیرد. همچنین استفاده از سختکنندههای مورب، موجب افزایش اتلاف انرژی و ظرفیت چرخش پلاستیک اتصالات میشود.