بررسی اثر شعاع محدوده مورد بررسی و بزرگای حداقلی بر پارامترهای لرزه‌خیزی و پاسخ تحلیل خطر لرزه‌ای، مطالعه موردی بیمارستان امام علی کرمانشاه

نویسندگان

1 استادیار، گروه مهندسی عمران ، واحد صحنه ، دانشگاه آزاد اسلامی ، صحنه ، ایران

2 دانشیار، دانشکده مهندسی عمران، آب و محیط زیست، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

doi
10.22065/jsce.2023.392054.3078
چکیده

مهم‌ترین عوامل موثر بر پارامترهای لرزه‌خیزی هر منطقه، شعاع محدوده مورد بررسی و بزرگای حداقلی می‌باشد. در این بیمارستان امام علی به عنوان نمونه موردی در شهر کرمانشاه که با خطر لرزه‌خیزی بالا در غرب ایران قرار گرفته‌است انتخاب شده و محدوده‌های 100، 150 و 200 کیلومتری از سایت مورد نظر با بزرگاهای حداقلی 4، 5/4 و 5 ریشتری به عنوان پارامترهای مورد مطالعه انتخاب و تاثیر آن‌ها بر روی نتایج تحلیل خطر مورد بررسی قرار گرفته است. با توجه به اینکه شعاع 200 کیلومتری و بزرگای حداقلی 4 ریشتری بیشترین طول گسل و رویداد زلزله را دارد، به عنوان زلزله مرجع انتخاب شده و سایر موارد با این مدل بررسی خواهند شد. نتایج نشان می‌دهد که اگرچه در برخی از دوره بازگشت‌ها مانند 475 و 2475 سال در فاصله 100 کیلومتری، نتایج قابل قبولی نسبت به مدل مرجع به‌دست آمده‌است و اختلافات شتاب حداکثر زمین 20 الی 30 درصد می‌باشد؛ اما در برخی از دوره بازگشت‌ها مانند 75 سال، در تمام بزرگاهای حداقلی مبنا، مقادیر شتاب حدکثری تا 50 درصد اختلاف را نشان می‎‌دهند و لذا این فاصله جهت تحلیل خطر مناسب نمی‌باشد. در فاصله 150 کیلومتری برای بزرگاهای حداقلی 4 ریشتر نتایج قابل قبول می‌باشد و اختلاف شتاب حداکثر زمین نتایج نسبت به مدل مرجع حدودًا 4 درصد است؛ اما در سایر بزرگاهای 5/4 و 5 ریشتری در دوره بازگشت 75 سال نتایج اختلافاتی تا 14 درصد را نشان می‌دهد ولی در دوره بازگشت‌های دیگر نتایج قابل قبول می‌باشند و اختلاف نتایج تا حدود 5 درصد است. همچنین در فاصله 200 کیلومتری نتایج قابل قبولی در تمام بزرگاها ارائه شده و اختلاف نتایج در حدود 5 درصد می‌باشد. به همین علت می‌توان تا بزرگای حداقلی 5 ریشتر را به عنوان بزرگای مبنای حداقلی برای این فاصله در نظر گرفت.