بررسی توان خود‌بازیابی ژنوتیپ‌های حساس و متحمل آفتابگردان بعد از اعمال تنش خشکی

نویسندگان

1 گروه تولید و ژنتیک گیاهی دانشکده کشاورزی دانشگاه ارومیه. ارومیه، ایران.

2 گروه تولید و ژنتیک گیاهی دانشکده کشاورزی دانشگاه ارومیه. ارومیه، ایران.

doi
10.22059/ijfcs.2023.354002.654975
چکیده

آفتابگردان از مهم­ترین گیاهان روغنی با بیش از 50 درصد مصرف تغذیه­ای (رومیزی) می­باشد. با­توجه­به تغییرات اقلیمی، بحث توسعه ژنوتیپ­های متحمل به تنش­های غیر زیستی بیش از پیش مورد توجه است. در پژوهش حاضر، توان احیا بعد از تنش خشکی شدید (30 درصد ظرفیت گلدانی)، در دو ژنوتیپ DM-2 و H158A/H543R آفتابگردان روغنی 24 ساعت بعد از آبیاری با بررسی تغییرات فعالیت­های آنزیمی در مرحله هشت­برگی، کمیت و کیفیت محصول نهایی (روغن دانه) در مرحله گیاه بالغ ارزیابی شد. آزمایش­ها بر پایه طرح کاملاً تصادفی با سه تکرار تحت شرایط کنترل‌شده انجام گرفت. بین ژنوتیپ­ها از نظر محتوای آنزیم­های گایاکول، آسکوربات، لیپواکسیژناز و پرولین و همچنین سطح برگ، طول برگ، وزن ریشه، ارتفاع بوته و نسبت سدیم به پتاسیم ریشه در شرایط احیا اختلاف معنی­داری مشاهده شد. بر اساس نتایج ارزیابی­ها و تغییرات میانگین صفات در مقایسه دو شرایط نرمال و احیا و همچنین الگوی اسیدهای چرب دانه، ژنوتیپ DM-2 از توان احیای بالایی برخوردار است.