بررسی توان خودبازیابی ژنوتیپهای حساس و متحمل آفتابگردان بعد از اعمال تنش خشکی
نویسندگان
1 گروه تولید و ژنتیک گیاهی دانشکده کشاورزی دانشگاه ارومیه. ارومیه، ایران.
2 گروه تولید و ژنتیک گیاهی دانشکده کشاورزی دانشگاه ارومیه. ارومیه، ایران.
doi
10.22059/ijfcs.2023.354002.654975چکیده
آفتابگردان از مهمترین گیاهان روغنی با بیش از 50 درصد مصرف تغذیهای (رومیزی) میباشد. باتوجهبه تغییرات اقلیمی، بحث توسعه ژنوتیپهای متحمل به تنشهای غیر زیستی بیش از پیش مورد توجه است. در پژوهش حاضر، توان احیا بعد از تنش خشکی شدید (30 درصد ظرفیت گلدانی)، در دو ژنوتیپ DM-2 و H158A/H543R آفتابگردان روغنی 24 ساعت بعد از آبیاری با بررسی تغییرات فعالیتهای آنزیمی در مرحله هشتبرگی، کمیت و کیفیت محصول نهایی (روغن دانه) در مرحله گیاه بالغ ارزیابی شد. آزمایشها بر پایه طرح کاملاً تصادفی با سه تکرار تحت شرایط کنترلشده انجام گرفت. بین ژنوتیپها از نظر محتوای آنزیمهای گایاکول، آسکوربات، لیپواکسیژناز و پرولین و همچنین سطح برگ، طول برگ، وزن ریشه، ارتفاع بوته و نسبت سدیم به پتاسیم ریشه در شرایط احیا اختلاف معنیداری مشاهده شد. بر اساس نتایج ارزیابیها و تغییرات میانگین صفات در مقایسه دو شرایط نرمال و احیا و همچنین الگوی اسیدهای چرب دانه، ژنوتیپ DM-2 از توان احیای بالایی برخوردار است.