ارزیابی ویژگیهای بیوشیمیایی و زراعی نخود دیم در کشت مخلوط بالنگوی شهری در سقز
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری فیزیولوژی گیاهان زراعی، گروه اکوفیزولوژی گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
2 دانشیار گروه اکوفیزیولوژی گیاهی، گرایش اکولوژی گیاهان زراعی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
3 دانشیار گروه اکوفیزیولوژی گیاهی، گرایش اکولوژی گیاهان زراعی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
4 استاد گروه اکوفیزیولوژی گیاهی، گرایش اکولوژی گیاهان زراعی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
5 دانشیار، سازمان تحقیقات آموزش و ترویج کشاورزی
doi
10.22059/ijfcs.2023.357149.654996چکیده
این پژوهش به منظور ارزیابی ویژگیهای بیوشیمیایی و زراعی نخود دیم تحت شرایط کشت مخلوط با گیاه بالنگو در شرایط دیم شهرستان سقز (استان کردستان) به صورت طرح کرتهای خردشده فاکتوریل در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار در سال زراعی 1400-1401 اجرا شد. عامل نخست شامل سه زمان کاشت (پاییزه، انتظاری، بهاره)، عامل دوم در سه سطح شامل رقمهای نخود ) سارال، نصرت ، آنا( و عامل سوم نیز در پنج الگوی کشت شامل کشت خالص نخود، (25 % بالنگو: 100% نخود)، (50 % بالنگو: 100% نخود)، (75 % بالنگو: 100 % نخود) و کشت خالص بالنگو (100% بالنگو) بودند. بر اساس نتایج بیشترین میزان کلروفیل a و b در زمستان در کشت مخلوط (100 % نخود نصرت + 50 % بالنگو) و در نسبت کشت (100 % نخود آنا + 25 % بالنگو) بهدست آمدند. بیشترین میزان کارتنوئید برگ در فصل بهار و در نسبت کاشت (100 % نخود سارال + 75 % بالنگو ) بهدست آمد. با توجه به مقایسه میانگین اثرات متقابل (رقم * زمان * الگوی کاشت)، بیشترین میزان کارایی مصرف آب در فصل زمستان و در رقم نصرت و در کشت خالص بهدست آمد. نسبت برابری زمین در تمامی الگوهای کشت مخلوط بیشتر از یک بود که نشاندهنده برتری الگوی کشت مخلوط نخود و بالنگو نسبت به کشت خالص است.