ارزیابی ویژگی‌های بیوشیمیایی و زراعی نخود دیم در کشت مخلوط بالنگوی شهری در سقز

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری فیزیولوژی گیاهان زراعی، گروه اکوفیزولوژی گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران

2 دانشیار گروه اکوفیزیولوژی گیاهی، گرایش اکولوژی گیاهان زراعی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.

3 دانشیار گروه اکوفیزیولوژی گیاهی، گرایش اکولوژی گیاهان زراعی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.

4 استاد گروه اکوفیزیولوژی گیاهی، گرایش اکولوژی گیاهان زراعی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران

5 دانشیار، سازمان تحقیقات آموزش و ترویج کشاورزی

doi
10.22059/ijfcs.2023.357149.654996
چکیده

این پژوهش به منظور ارزیابی ویژگی­های بیوشیمیایی و زراعی نخود دیم تحت شرایط کشت مخلوط با گیاه بالنگو در شرایط دیم شهرستان سقز (استان کردستان) به صورت طرح کرتهای خرد­شده فاکتوریل در قالب طرح بلوک­های کامل تصادفی با سه تکرار در سال زراعی 1400-1401 اجرا شد. عامل نخست شامل سه زمان کاشت (پاییزه، انتظاری، بهاره)، عامل دوم در سه سطح شامل رقم­های نخود ) سارال، نصرت ، آنا( و عامل سوم نیز در پنج الگوی کشت شامل کشت خالص نخود، (25 % بالنگو: 100% نخود)، (50 % بالنگو: 100% نخود)، (75 % بالنگو: 100 % نخود) و کشت خالص بالنگو (100% بالنگو) بودند. بر اساس نتایج بیشترین میزان کلروفیل a و b در زمستان در کشت مخلوط (100 % نخود نصرت + 50 % بالنگو) و در نسبت کشت (100 % نخود آنا + 25 % بالنگو) به­دست آمدند. بیشترین میزان کارتنوئید برگ در فصل بهار و در نسبت کاشت (100 % نخود سارال + 75 % بالنگو ) به­دست آمد. با توجه به مقایسه میانگین اثرات متقابل (رقم * زمان * الگوی کاشت)، بیشترین میزان کارایی مصرف آب در فصل زمستان و در رقم نصرت و در کشت خالص به­دست آمد. نسبت برابری زمین در تمامی الگوهای کشت مخلوط بیشتر از یک بود که نشان­دهنده برتری الگوی کشت مخلوط نخود و بالنگو نسبت به کشت خالص است.