جریانشناسی علم الهی و بازتاب آن در نگاه زینالدین کشی
نویسندگان
1 دانشیار گروه فلسفه و کلام، دانشگاه شهید مطهری، تهران، ایران
2 دانشجوی ارشد گروه فلسفه و کلام، دانشگاه شهید مطهری، تهران، ایران
doi
10.22059/jpht.2022.334738.1005870چکیده
زینالدین کشی در رسالۀ تحفه الأصحاب فی معرفه رب الأرباب، همدلانه با حکمت سینوی، معتقد است که خداوند به ذات خود علم حضوری داشته و به اشیای پیش از پیدایش آنها علم تفصیلی حصولی دارد. او در عین حال همگرایانه با حکمت اشراق، بر این باور است که علم خداوند به موجودات پیش از پیدایش آنها، علم اجمالی و پس از پیدایش آنها، علم حضوری تفصیلی است و همۀ موجودات، با وجود عینی خود نزد او حاضرند. البته علم خدا به اشیا، بدون وساطت صورتهای عقلی است. در واقع مبتنی بر رویکرد تطبیق دو دیدگاه یادشده، کشی علم خداوند را علمی حضوری دانسته که خود وجود معلوم برای عالم حاضر است، برخلاف علم حصولی که ماهیت معلوم برای عالم حاضر است. ازاینرو میتوان گفت با توجه به معنای جامع علم که حضور معلوم نزد عالم است، کشی علم خداوند را صرفاً از نوع علم حضوری میداند؛ چراکه این معنای علم مبرا از هرگونه نقص و عیب است. افزونبر این، کشی براساس تلفیقی همگرایانه با پیشینیان خود، از راههای مختلفی برای اثبات علم خداوند بهره برده و بهنظر میرسد بهنحو غیرمستقیم زمینههای ظهور دیدگاه جدید را در آینده فراهم کرده است.