بررسی عقلانیت باورهای دینی از دیدگاه ویتگنشتاین متأخر
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد فلسفۀ دین گروه فلسفه، پردیس فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران
2 دانشیار گروه فلسفه، پردیس فارابی، دانشگاه تهران، قم، ایران.
doi
10.22059/jpht.2021.322507.1005826چکیده
ویتگنشتاین متأخر بر این باور است که برای فهم باورهای دینی، باید دو مفهوم بازیهای زبانی و صور زندگی را که او برای توصیف آموزههای خود بهکار میگیرد، بشناسیم و وارد بازی زبانی و صورت زندگی دینی شویم. بنابراین میتوان گفت برداشت او از عقلانیت باورهای دینی، عقلانیت مبتنی بر بازیهای زبانی و صورتهای زندگی است. به دیگر سخن، عقلانیت باورهای دینی در قالب این دو استعاره است که معنای خود را پیدا میکند، ازاینرو اگر کسی بخواهد باورهای دینی خویش را عقلانی سازد، باید این عقلانیت در زمینۀ صورتهای زندگی فهم شود. اگر شخص متدین باورهای دینی خویش را در بافت صور زندگی مبتنی بر ایمان کرده باشد، در این صورت از نظر ویتگنشتاین متأخر باورهای دینی او عقلانی است. بنابراین معنای عقلانیت در مورد باورهای دینی نباید به همان معنای عقلانیت در علم تلقی شود و مورد داوری قرار گیرد. بنابر دیدگاه ویتگنشتاین متأخر باورهای دینی ما نیاز به هیچگونه توجیهی، چه عقلی یا تاریخی ندارند و شخصی که تلاش دارد تا امر دینی را با توجه به قواعد بازی زبانی دیگر معقول سازد، در واقع، خود فردی غیرمعقول است، زیرا از شأن باورهای دینی کاملاً غافل است. در این مقاله بر آنیم تا علاوهبر تبیین دیدگاه ویتگنشتاین متأخر در خصوص عقلانیت باورهای دینی، نقدها و نارساییهای موجود در مفاهیمی مانند بازیهای زبانی و همچنین تلقی ویتگنشتاین متأخر در خصوص عقلانیت باورهای دینی را بیان کنیم.