فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

سطح بتن مهم‌ترین قسمتی است که بصورت مستقیم با محیط بیرون در ارتباط است. لذا افزایش مقاومت سطحی بتن می‌تواند باعث کاهش نفوذ مقدار مواد زیان‌آور به داخل بتن گردد. می‌توان گفت که نفوذپذیری و مقاومت سطحی عواملی هستند که دوام و زمان بهره‌دهی سازه‌ی بتنی را تحت تأثیر قرار می‌دهند. به همین دلیل ساخت بتنی که مقاومت سطحی مورد نظر را تأمین نموده و نفوذپذیری کمتری نیز داشته باشد از اهمیت خاصی برخوردار است. لذا در این تحقیق با به‌کارگیری آزمون‌های " محفظه استوانه‌ای" و "پیچش"، اقدام به اندازه‌گیری مقاومت سطحی و نفوذپذیری بتن، تحت چرخه‌های تغییرات دمایی شده ‌است. در این ‌خصوص روابط موجود بین مقاومت سطحی و نفوذپذیری نمونه‌های بتنی بدست آمد. همچنین با استفاده از تابع خطی، رابطه‌ی بین عمق با حجم نفوذ، با دقت بالا تخمین زده شد. نتایج حاصل از آزمون پیچش نشان می‌دهد که با افزایش سن عمل‌آوری بتن معمولی، مقاومت سطحی نیز افزایش یافته است به‌گونه‌ای که مقاومت سطحی در سن ۱۲۰ روز حدود ۴۲ درصد بیشتر از مقاومت سطحی در سن ۷ روز هست؛ اما با قرار گرفتن نمونه‌ها در چرخه‌های تغییرات دمایی، دچار کاهش مقاومت سطحی بتن حاصل از آزمون پیچش شده است. همچنین نتایج آزمایش‌های نفوذپذیری با دستگاه محفظه استوانه‌ای نشان ‌می‌دهد که تغییرات دمایی دارای تأثیر منفی روی نفوذپذیری و عمق نفوذ در نمونه‌های بتنی می‌باشد. نفوذپذیری و عمق نفوذ بتن تحت چرخه‌های تغییرات دمایی پس از ۱۲۰ روز به ترتیب بیش از ۸ و ۳ برابر افزایش داشته است. با توجه به نتایج تحقیق می‌توان گفت که چرخه‌های دمایی معتدل، بر نفوذپذیری و عمق نفوذ تأثیر قابل توجهی دارد.