اثر طبقه بندی محیطی و ضوابط تجویزی آیین نامه بر گسترش عرض ترک ناشی از خوردگی میلگرد
نویسندگان
1 استادیار،دانشکده صنعت و معدن، دانشگاه یاسوج، چرام، ایران
doi
10.22065/jsce.2023.383329.3024چکیده
آیین نامههای طراحی با ارائه ضوابطی مانند حداقل ضخامت پوشش بتن روی میلگرد، حداقل مقاومت فشاری مجاز و محدود کردن نسبت آب به سیمان، ضوابط مربوط به دوام را تجویز میکنند. این ضوابط در فاز اولیه موجب به تاخیر افتادن اثر عوامل مخرب محیطی میشود ولی با آغاز خوردگی میلگرد این ضوابط تجویزی میتواند اثرات متفاوتی را در نحوه گسترش عوامل مخرب داشته باشند. یکی از عواقب ناشی از خوردگی میلگردها، ایجاد ترک در پوسته بتن میباشد که با افزایش عرض این ترکها در طی دوره گسترش خوردگی، آثار عامل زیانآور خارجی بیشتر میگردد. در این پژوهش با استفاده از مهمترین مدلهای تجربی موجود برای پیشبینی عرض ترک، به بررسی اثر تدابیر تجویزی آیین نامه بر مقادیر عرض ترک پرداخته شده است. بدین منظور، ضوابط تجویزی آیین نامه با توجه به وضعیت محیطی سازه بتن مسلح به عنوان شرایط اولیه سازه در نظر گرفته شده است. مدلهای مورد بررسی بر مبنای خوردگی ایجاد شده بر اثر نفوذ یون کلر انتخاب شدهاند. مهمترین پارامترهای تاثیر گذار در مدلها به صورت متغیر تصادفی در نظر گرفته شدهاند و مقدار عرض ترک به صورت یک متغیر تصادفی بر اساس مدلهای موجود بدست آمده است. تاثیر انتخاب قطر میلگرد در شرایط محیطی تعریف شده در آیین نامه بر عرض ترک محاسبه شده است. محاسبات عرض ترک با استفاده از روش نمونهبرداری مونت کارلو انجام گرفته و میانگین مدلهای تجربی به همراه ضریب تغییرات آن با در نظر گرفتن همبستگی بین مدلها انجام گرفته است. نتایج نشان داده است که استفاده از میلگردهای با قطر کمتر موجب کاهش عرض ترک تا 90 درصد میشود. همچنین در صورت آغاز خوردگی میلگرد، در یک زمان معین، سطح ایمنی یک سازه مشخص در شرایط محیطی مختلف به دلیل تفاوت زیاد عرض ترک در آنها همسان نیست.
