تاثیر عوامل فردی و خانوادگی بر پیادهروی دانشآموزان دبستان (نمونه موردی: 18 مدرسه دبستانی شهر شیراز)
نویسندگان
1 استاد ، گروه شهرسازی، دانشگده هنرو معماری، دانشگاه شیراز
2 کارشناسی ارشد،دانشکده هنر و معماری، دانشگاه شیراز،شیراز،ایران.
3 دانشجوی دکترای، دانشکده هنر و معماری،دانشگاه تربیت مدرس،تهران،ایران
4 استادیار، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.
doi
10.22119/jte.2021.235757.2468چکیده
پیادهروی بین مدرسه و خانه فرصت مناسبی است تا دانشآموزان به سطح توصیه شده از فعالیت فیزیکی در طول روز دستیابند. هدف این پژوهش، بررسی تاثیر عوامل فردی و خانوادگی بر پیادهروی دانشآموزان دبستانی به مدرسه است. دانش آموزان مورد مطالعه (1503 نفر) به صورت تصادفی از 18 مدرسه دبستانی شهر شیراز انتخاب شدهاند. پرسشنامهای شامل شیوه سفر دانشآموز، خصوصیتهای فردی آنها (سن وجنسیت)، خصوصیات خانوادگی (شغل و تحصیلات والدین، درآمد خانوار و...) و همچنین فاصله زمانی درک شده توسط والدین آنها تکمیل گردیده و با استفاده از مدل رگرسیون لجستیک باینری مورد بررسی قرار گرفتهاست. یافتهها نشانداد دختران نسبت به پسران تمایل کمتری به پیادهروی دارند. علاوه براین افزایش سطح تحصیلات پدر موجب کاهش پیادهروی در بین دانشآموزان میشود. همچنین، افزایش تعداد فرزندان در خانه، داشتن سفرهای روزانه فعال توسط مادران، بهبود درک والدین از کیفیت معابر موجب افزایش پیادهروی دانشآموزان به مدرسه میشود. در این بین مالکیت خودرو، تعداد افراد دارای گواهینامه رانندگی، درآمد خانوار، درک والدین از احتمال وقوع حوادث ترافیکی و فاصله زمانی درک شده بین مدرسه و خانه رابطه غیر مستقیمی با پیادهروی دانشآموزان داشتند. مطالعه حاضر شواهد مهمی در خصوص اهمیت عوامل فردی و خانوادگی دانشآموز بر پیادهروی آنها برای برنامهریزان و سیاستگذاران شهری فراهم میکند. یک نتیجه مهم این است که میتوان با تغییر در الگوی سفرهای روزانه مادر از وسایل نقلیه به سمت سفرهای فعال، احتمال پیادهروی دانشآموزان را افزایش داد.
