تدوین مدل سرزندگی تحصیلی براساس خشنودی از نیازهای بنیادین روانشناختی، جهتگیری انگیزشی، یادگیری خودراهبر
نویسندگان
1 استادیار گروه روانشناسی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران
2 دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی، گروه روانشناسی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران
3 دانشیار روانشناسی تربیتی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
4 استادیار گروه روانشناسی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران
doi
10.22084/j.psychogy.2018.14791.1661چکیده
هدف: هدف این پژوهش تدوین مدل سرزندگی تحصیلی براساس خشنودی از نیازهای بنیادین روانشناختی، جهتگیری انگیزشی، یادگیری خودراهبر بود. روش: روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی و مدل معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش را همه دانشآموزان دوره متوسطه دوم سطح شهر کامیاران تشکیل میدادند که در سال تحصیلی 1396 مشغول به تحصیل بودند. از این جامعه با استفاده از روش نمونهگیری خوشهای چندمرحلهای، 501 نفر از دانشآموزان انتخاب شدند. پرسشنامههای نیازهای بنیادین روانشناختی لاگاردیا و همکاران (2000)، جهتگیری انگیزشی والرند و همکاران (1992)، یادگیری خودراهبر فیشر و همکاران (2001) و سرزندگی تحصیلی دهقانیزاده و حسینچاری (1391) بهعنوان ابزارهای سنجش مورد استفاده قرار گرفت. تحلیل دادهها با دو نرمافزار SPSS و LISREL انجام شد. یافتهها: یافتهها بیانگر تأثیر مستقیم و معنادار نیازهای بنیادین روانشناختی، جهتگیری انگیزشی، یادگیری خودراهبر بر سرزندگی تحصیلی بود. نتیجهگیری: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که خشنودی از نیازهای بنیادین روانشناختی، جهتگیری انگیزشی و یادگیری خودراهبر میتواند پیشبین مناسبی برای سرزندگی تحصیلی دانشآموزان باشد؛ بنابراین، با افزایش این سه متغیر میتوان سرزندگی تحصیلی دانشآموزان را نیز افزایش داد.