سازوکار ارتقای حکمرانی و سیاستگذاری توسعۀ منطقهای در ایران
نویسندگان
1 استادیار اقتصاد، دانشکدۀ علوم و فنون، دانشگاه بینالمللی اهلبیت(ع)، تهران، ایران
2 دانشجوی کارشناسیارشد، گروه علوم اقتصادی، دانشکدۀ علوم و فنون، دانشگاه بینالمللی اهلبیت(ع)، تهران، ایران.
3 دانشجوی کارشناسیارشد، گروه علوم اقتصادی، دانشکدۀ علوم و فنون، دانشگاه بینالمللی اهلبیت(ع)، تهران، ایران.
doi
10.22126/pse.2023.8786.1021چکیده
بهبود سیاستگذاری توسعه منطقهای از چالشهای مهم کشورها محسوب میشود. در دهههای اخیر تئوریهای سیاستگذاری توسعه منطقهای با رویکرد تفویض و واگذاری اختیارات به مناطق بهمنظور بهبود کارایی بخش عمومی و ارتقای توازن و تعادل میان مناطق در ادبیات اقتصادی گسترش زیادی یافته است. در برنامه سوم توسعه با ایجاد نظام درآمد - هزینه استانی شکل جدیدی از تمرکززدایی اداری و مالی در ایران در راستای سیاستگذاری توسعه منطقهای شکلگرفته است. هدف این مقاله بررسی مسائل و مشکلات سیاستگذاری توسعه منطقهای و راههای ارتقای آن میباشد.با استفاده از روش دلفی مهمترین چالشهای سیاستگذاری منطقهای شناسایی شده و سپس برای کاهش مسائل و مشکلات توسعه منطقهای در ایران،راهکارهای اصلی و فرعی تعیین شده و برای تعیین و رتبهبندی آنها از روش (تحلیل سلسلهمراتبی[1]و تاپسیس[2]) استفاده شده است. بر اساس روش تحلیل سلسلهمراتبی از بین شاخصهای اصلی بهترین سازوکار برای ارتقای سیاستگذاری توسعه منطقهای در ایران " طراحی سیستم جامع نظارت در نظام برنامهریزی بودجه کل دولت در راستای رصد توسعه و توازن منطقهای و پایش نحوه مصرف اعتبارات در استانها" میباشد. بر اساس روش تاپسیس برای ارتقای سیاستگذاری توسعه منطقهای بهترین شاخص ازنظر کارشناسان " بازطراحی نظام درآمد - هزینه استانی (شفافیتسازی در میزان نحوه توزیع منابع مالی و بودجهای بین مناطق کشور) " و همچنین "طراحی سیستم جامع نظارت در نظام برنامهریزی و بودجه کل دولت در راستای رصد توسعه و توازن منطقهای و پایش نحوه مصرف اعتبارات در استانها" بهترین راهکار میباشد؛ بنابراین باید سیاستگذاران و برنامهریزان برای ارتقای سیاستگذاری منطقهای به این راهکارها توجه داشته باشند. [1]. AHP[2]. TOPSIS