واکاوی نشانهشناختی بوفکور برمبنای نظریۀ نشانهشناسی فرهنگی یوری لوتمان
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، زبان و ادبیات فارسی دانشگاه گیلان، رشت، ایران
2 استاد زبان و ادبیات فارسی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
3 دانشیار زبان و ادبیات فارسی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
doi
10.22124/naqd.2025.29421.2648چکیده
نشانهشناسی فرهنگی که منشأ آن از تأملات یوری لوتمان و مکتب تارتو-مسکو بوده است فرهنگ را بهعنوان یک نشانه مینگرد. لوتمان و همکارانش در راستای تحقیقات خود اصطلاحاتی وضع کردند و در بازتعریف فرهنگ نقش داشتند. سازوکارهای جذب و طرد، ترجمۀ فرهنگی، تقابل خود و دیگری، تمرکز بر روی مفهوم حافظه و ابداعاتی مانند سپهر نشانهای و مقولۀ انفجار فرهنگی ازجملۀ این اصطلاحات است. لوتمان با بهرهگیری از این سازوکارها فرهنگ را به موضوعی برای مطالعه تبدیل میکند. بوفکور اثری چندبعدی است و از مهمترین رمانهای ادبیات فارسی به شمار میآید. در این اثر مصادیق روانشناسی، تاریخ و دیدگاه هدایت دربارۀ اجتماع و بهخصوص فرهنگ دیده میشود. در مقالۀ حاضر با بهکارگیری نظریات فرهنگی یوری لوتمان به تحلیل این اثر اقدام میشود. یافتههای این پژوهش نشان میدهد که بوفکور بیش از آنکه صرفاً متنی روانشناختی یا اجتماعی باشد، ساختاری نشانهشناختی دارد که در آن انفجار معنایی رخ میدهد. این انفجار، که نتیجه تضادهای درونی متن است، هدایت را به بازتعریف گفتمان خود و دیگری میرساند. او با ترسیم سپهر نشانهای خاص خود و ایجاد مرزهای فرهنگی، نشان میدهد که چگونه عناصر نافرهنگ به متن وارد شده، بازترجمه میشوند و درنهایت تحت سلطۀ گفتمان خودی قرار میگیرند. این پژوهش بر این نکته تأکید دارد که بوفکور نهتنها بازتاب بحران هویتی و فرهنگی نویسنده است، بلکه بهعنوان متنی چندلایه و چندصدایی، بستری برای مطالعۀ نشانهشناسی فرهنگی و تعاملات میان متن و حافظۀ تاریخی فراهم میآورد.