صور خیال مادۀ هوا و مکانکاوی خانۀ درختی در آثار نیما یوشیج بر مبنای فلسفۀ تخیل گاستون باشلار
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
10.22124/naqd.2025.28317.2674چکیده
نظریۀ تخیل مادۀ گاستون باشلار، فیلسوف فرانسوی، یکی از مهمترین دیدگاههای پدیدارشناسانۀ معاصر است. باشلار شاعران را بر مبنای غلبۀ یکی از چهار عنصر: هوا، خاک، آب و آتش در صورخیال آنها تحلیل میکند. هریک از این چهار ماده ویژگیها و خواص و اثرات خاص خود را دارد که لاجرم آن را بر انگارۀ ادبی مربوط به خود نیز تحمیل میکند. ازسویدیگر، باشلار خانه را بهعنوان مرکزی در نظر میگیرد که مایۀ سکنی و درونبودگی آنها میشود. خانه محل تجمع و همگرایی رانههای ناخودآگاه هستی در جهان است و بدین معنا مکانکاوی خانۀ خیالی شاعر، روشنگر بوطیقا یا نظام ادبی حاکم بر اندیشۀ اوست. از طریق مکانکاوی و همچنین بررسی شکل خانه میتوان به پستوهای رازآلود ذهن شاعر راه یافت. نیما یوشیج نه تنها یکی از برجستهترین شاعران ادب فارسی بلکه بنیانگذار شعر نو فارسی و جریانساز نحلۀ ادبی نو در شعر فارسی است. اهمیت نیما در سیر ادب فارسی بهواسطۀ انقلاب عمیقی است که وی در شیوۀ ساخت صور خیال در شعر فارسی پدید آورد. ساختار بوطیقای شعر فارسی و البته فرم آن با نیما یوشیج متحول شد و بدین دلیل تحلیل بوطیقای نیما اهمیتی دوچندان مییابد. آشیانه، یک خانۀ هواگون است. بسامد بسیار پدیدارهای طبیعی: درخت، لانه، مرغ، آسمان، کوه و مانند آن در شعر نیما یوشیج نشان میدهد که عنصر غالب بر ذهن و تخیل وی مادۀ هوا است و مقالۀ حاضر به تحلیل همین عنصر در شعر او میپردازد.