بررسی تأثیر محلول‌پاشی جیبرلیک‌اسید بر قدرت منبع و ذخیره سازی ساقه ارقام گندم

نویسندگان

1 دانشیار، گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران

2 دانش آموخته دکتری، گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران

3 استاد گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران

doi
10.22059/ijfcs.2020.298730.654693
چکیده

این تحقیق، با هدف شناخت برخی مکانیزم‌های فیزیولوژیک مرتبط با ذخیره‌سازی در ارقام مختلف گندم، به‌صورت آزمایش اسپلیت پلات و در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار، در مزرعه آزمایشی گروه زراعت و اصلاح نباتات دانشکده کشاورزی دانشگاه تهران در شهر کرج، در دو سال زراعی 96-1394 انجام شد. تیمارهای آزمایشی شامل 22 رقم گندم به‌عنوان عامل اصلی و محلول پاشی جیبرلیک­اسید در مرحله پیدایش گره دوم ساقه (GA3) در دو سطح (صفر (شاهد) و 100 میلی گرم در لیتر) به‌عنوان عامل فرعی بودند. نتایج نشان داد که محلول پاشی جیبرلیک­اسید، سبب افزایش معنی دار وزن خشک و وزن مخصوص ساقه، سطح برگ، کلروفیل و همچنین عملکرد دانه در ارقام مختلف گندم در هر دو سال آزمایش شده­است که از بین این صفات، وزن خشک ساقه، بیشترین تأثیرپذیری و افزایش را در شرایط محلول‌پاشی جیبرلیک­اسید نشان داد. همچنین همبستگی مثبت و معنی داری بین وزن خشک ساقه با وزن مخصوص ساقه و انتقال مجدد در ارقام مختلف در شرایط محلول‌پاشی جیبرلیک­اسید وجود داشت. ارقام شبرنگ و دز در شرایط محلول‌پاشی جیبرلیک­اسید، بیشترین میزان صفات مرتبط با ذخیره­سازی (وزن خشک و وزن مخصوص ساقه) را داشتند که به دلیل انتقال مجدد، بالا عملکرد دانه بالاتری را نیز دارا بودند. به‌طورکلی در این تحقیق، کاربرد خارجی جیبرلیک­اسید سبب تقویت توان ذخیره­سازی، قدرت منبع و عملکرد در ارقام مختلف گندم شد.