بررسی تأثیر محلولپاشی جیبرلیکاسید بر قدرت منبع و ذخیره سازی ساقه ارقام گندم
نویسندگان
1 دانشیار، گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران
2 دانش آموخته دکتری، گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران
3 استاد گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران
doi
10.22059/ijfcs.2020.298730.654693چکیده
این تحقیق، با هدف شناخت برخی مکانیزمهای فیزیولوژیک مرتبط با ذخیرهسازی در ارقام مختلف گندم، بهصورت آزمایش اسپلیت پلات و در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار، در مزرعه آزمایشی گروه زراعت و اصلاح نباتات دانشکده کشاورزی دانشگاه تهران در شهر کرج، در دو سال زراعی 96-1394 انجام شد. تیمارهای آزمایشی شامل 22 رقم گندم بهعنوان عامل اصلی و محلول پاشی جیبرلیکاسید در مرحله پیدایش گره دوم ساقه (GA3) در دو سطح (صفر (شاهد) و 100 میلی گرم در لیتر) بهعنوان عامل فرعی بودند. نتایج نشان داد که محلول پاشی جیبرلیکاسید، سبب افزایش معنی دار وزن خشک و وزن مخصوص ساقه، سطح برگ، کلروفیل و همچنین عملکرد دانه در ارقام مختلف گندم در هر دو سال آزمایش شدهاست که از بین این صفات، وزن خشک ساقه، بیشترین تأثیرپذیری و افزایش را در شرایط محلولپاشی جیبرلیکاسید نشان داد. همچنین همبستگی مثبت و معنی داری بین وزن خشک ساقه با وزن مخصوص ساقه و انتقال مجدد در ارقام مختلف در شرایط محلولپاشی جیبرلیکاسید وجود داشت. ارقام شبرنگ و دز در شرایط محلولپاشی جیبرلیکاسید، بیشترین میزان صفات مرتبط با ذخیرهسازی (وزن خشک و وزن مخصوص ساقه) را داشتند که به دلیل انتقال مجدد، بالا عملکرد دانه بالاتری را نیز دارا بودند. بهطورکلی در این تحقیق، کاربرد خارجی جیبرلیکاسید سبب تقویت توان ذخیرهسازی، قدرت منبع و عملکرد در ارقام مختلف گندم شد.