تأثیر رژیمهای آبیاری بر صفات کمی و کیفی موسیر وحشی کشت شده در الشتر استان لرستان
نویسندگان
1 دانش آموخته دکتری اکولوژی گیاهان زراعی گروه ژنتیک و تولیدات گیاهی ، دانشکده کشاورزی دانشگاه لرستان
2 استاد گروه ژنتیک و تولیدات گیاهی ، دانشکده کشاورزی دانشگاه لرستان
3 استاد گروه شیمی آلی ، دانشکده علوم پایه دانشگاه لرستان
4 استاد گروه ژنتیک و تولیدات گیاهی ، دانشکده کشاورزی دانشگاه لرستان
doi
10.22059/ijfcs.2020.279840.654604چکیده
با هدف حفاظت از گیاه موسیر وحشی) (Allium altissimum در زیستگاه طبیعی که به دلیل برداشت بیرویه، در معرض انقراض است و در جهت تولید پایدار در بوم نظام زراعی، مطالعهای با عنوان تاثیر رژیمهای آبیاری بر روی خصوصیات کمی و کیفی گیاه موسیر وحشی کشت شده در مزرعه در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با انجام سه تکرار و چهار تیمار شامل (A): 50 میلیمتر آبیاری در هنگام کاشت همراه با 50 میلیمتر آبیاری در هنگام گلدهی، (B): 50 میلیمتر آبیاری در هنگام گلدهی، (C): 50 میلیمتر آبیاری هنگام کاشت و D)): تیمار شاهد عدم آبیاری مزرعه در طی دو سال زراعی 1397 و 1398 در منطقه الشتر استان لرستان انجام شد. در این تحقیق، صفات کمی شامل عملکرد زیستی، وزن خشک و قطر غده و ارتفاع بوته و صفات کیفی شامل مقدار ماده مؤثره دارویی آلیسین، پروتئین خام، پتاسیم و فسفر اندازهگیری شدند. همچنین در زیستگاه طبیعی، صفات کمی و کیفی موسیر وحشی اندازهگیری شد و با نتایج حاصل از موسیر زراعی مقایسه شد. نتایج، حاکی از برتری تیمارهای مورد مطالعه از نظر صفات کمی و کیفی نسبت به شاهد و موسیر واقع در رویشگاه طبیعی بود. از میان تیمارهای بررسیشده، تیمار (A) در تمامی صفات کمی نسبت به سایر تیمارها، شاهد و رویشگاه طبیعی برتری نشان داد و تیمار (B) از نظر صفت کیفی ماده مؤثره آلیسین نسبت به سایر تیمارها، شاهد و رویشگاه طبیعی مطلوبتر بود؛ بنابراین توسعه و ترویج روش زراعی آن، منجر به پایداری در تولید موسیر و حفظ تنوع رویشگاه طبیعی آن میشود.