بهگزینی در ژرم پلاسم عدس (Lens culinaris Medik.) برای کشت پاییزه در مناطق سرد و مرتفع
نویسندگان
1 استاد گروه اگروتکنولوژی، دانشکده کشاورزی و پژوهشکده علوم گیاهی دانشگاه فردوسی مشهد
2 استادیار گروه بقولات پژوهشکده علوم گیاهی، دانشگاه فردوسی مشهد
3 دانش آموخته گروه اگروتکنولوژی، دانشکده کشاورزی و پژوهشکده علوم گیاهی دانشگاه فردوسی مشهد
4 استاد گروه اگروتکنولوژی، دانشکده کشاورزی و پژوهشکده علوم گیاهی دانشگاه فردوسی مشهد
doi
10.22059/ijfcs.2020.307367.654741چکیده
شناسایی ارقام متحمل به سرما ازجمله راهکارهای مناسب جهت موفقیت در کشت پاییزه عدس بشمار میآید، در همین راستا مطالعهای بهمنظور بررسی تحمل سرمای در 259 نمونه عدس در طی سال زراعی 96-1395 در مشهد در قالب آزمون ارزیابی مقدماتی (آگمنت) انجام شد. در طول فصل رشد، مراحل فنولوژیک گیاهان و درصد بقاء تحت تأثیر سرمای زمستانه ثبت شد و در پایان فصل رشد، صفات مورفولوژیک، عملکرد و اجزای عملکرد دانه اندازهگیری شد. حداقل دما ثبتشده در طول دوره رشد، 13- درجه سانتیگراد بود. درصد بقای نمونههای عدس بین صفر تا 100 درصد متغیر بود و بالاترین درصد بقاء (100 درصد) و بیشترین ارتفاع بوته (53سانتیمتر)، بهترتیب در MLC13 و MLC409 مشاهده شد. شش نمونه (MLC424،MLC286،MLC409، MLC303، MLC334 و MLC407) بهعنوان نمونههای متحمل به یخزدگی شناسایی شدند. بیشترین عملکرد دانه (154، 192، 220، 144، 225 و 264 گرم در مترمربع) در میان نمونههای متحمل به یخزدگی بهترتیب در MLC424، MLC286، MLC409، MLC303، MLC334 و MLC407 مشاهده شد. همبستگی بالایی بین درصد بقاء، عملکرد و اجزای عملکرد وجود داشت. بر اساس نتایج، ارزیابی دقیقتر فرایندهای فیزیولوژیکی تحمل به تنش یخزدگی در نمونههای عدس در شرایط کنترلشده و دستیابی به ژنوتیپهای متحمل به شرایط سرد زمستان ضروری است.