بررسی و شناسایی شاخص های تاثیرگذار بر خلاقیت در قلمرو کوچ نشینان شهرستان چابهار
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد زاهدان، دانشگاه آزاد اسلامی، زاهدان، ایران.
2 استادیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد زاهدان، دانشگاه آزاد اسلامی، زاهدان، ایران.
3 استادیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد زاهدان، دانشگاه آزاد اسلامی، زاهدان، ایران.
doi
10.22034/jsnap.2024.471107.1102چکیده
مقدمه: خلاقیت از دیرباز از بخشهای مهم در شکلگیری و توسعه فضاهای سکونگاهی بوده و امروزه با توجه به پیشرفتهای گسترده محیطهای شهری و روستایی، فقدان آن در برنامهریزیهای توسعه در عمل بی معنا است و باید مورد توجه قرار گیرد. هدف پژوهش: هدف این تحقیق، بررسی و شناسایی شاخصهای تاثیرگذار بر خلاقیت در قلمرو کوچنشینان شهرستان چابهار است. روش شناسی تحقیق: روش پژوهش، توصیفی - تحلیلی و نوع تحقیق کاربردی و از نظر ماهیت، اکتشافی مبتنی بر آیندهپژوهی است. در این پژوهش از دو نوع جامعه آماری پژوهش حاضر شامل 22 نفر از خبرگان (مسئولان و کارشناسان و دانشگاهی متخصص در حوزههای جغرافیا و آیندهپژوهی) میباشند که به شیوه هدفمند و به روش گلوله برفی انتخاب شدند. جهت تحلیل دادهها از نرمافزارهای SPSS و MICMAC ستفاده شد. قلمروجغرافیایی پژوهش: قلمرو جغرافیایی پژوهش حاضر شامل، قلمرو کوچنشینان شهرستان چابهار میباشد. یافته ها و بحث: نتایج آزمون تی تکنمونهای نشان که وضعیت خلاقیت و شاخصهای آن در چابهار پایینتر از سطح نرمال یا در وضعیت نامطلوب قرار دارد. همچنین، نتایج نشان داد شاخص طبقه خلاق (بار عملی: 903/0) که یکی از ارکان اصلی توسعه پایدار انسانی میباشد؛ اصلیترین و مهمترین شاخص خلاقیت در چابهار است. در نهایت از نتایج نرمافزار میکمک از میان 49 عامل کلیدی در 7 بعد (تسهیلات و خدمات کارکردی، گردشگری، اوقات فراغت و رفاهی، حمل و نقل، طبقه خلاق، زیستمحیطی، سیاسی و بهداشتی و اجتماعی)، با نظر خبرگان، 16 عامل کلیدی به عنوان (پیشران) انتخاب شدند. نتایج: نتایج کلی نشان داد در صورت برنامهریزی مناسب برای شناسایی، بومیسازی و ارتقاء معیارها و شاخصهای خلاقیت در قلمرو کوچنشینان چابهار، بسترهای لازم برای تحقق مهم بر اساس پتانسلهای بومی منطقه قابل تحقق است.