بررسی مشکلات مدیران محلی در دو دهه أخیر (مطالعه موردی: روستاهای قلمرو کوچ نشینان شهرستان رضوانشهر )
نویسندگان
1 دانشیار گروه جغرافیا، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی ، رشت ، ایران
2 استادیارگروه جغرافیا, واحد رشت, دانشگاه آزاد اسلامی , رشت , ایران
3 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی روستایی ، گروه جغرافیا، واحد رشت،دانشگاه آزاد اسلامی ،رشت، ایران
doi
10.22034/jsnap.2025.452712.1093چکیده
مقدمه: مدیریّت روستایی و چگونگی آن در ایران چند قرن سابقه دارد. بررسى این سابقه از یک سو حاوى نکات قابل توجّه در روشهاى ادارۀ روستاهاست و از سوى دیگر متأثّر از تجربیّات گذشته است، و مشکلات زیادی در روند انجام آن مشاهده میشود.هدف پژوهش: مطالعه حاضر با هدف بررسی مشکلات مدیران محلی در دو دهه اخیر در روستاهای قلمرو کوچنشینان شهرستان رضوانشهر انجام شده است.روششناسی تحقیق: پژوهش حاضر از نظر هدف؛ کاربردی و دارای ماهیت تفسیری و تحلیلی و از لحاظ روش در گروه پژوهشهای کیفی و کمی قرار دارد. به منظور تجزیه و تحلیل اطلاعات از روش تئوری زمینهای و نرمافزار SPSS استفاده شده است. روش گردآوری اطلاعات نیز به دو صورت مطالعات اسنادی- کتابخانهای، مصاحبه و پرسشنامه بود. به منظور بررسی مشکلات مدیران محلی، از روش تئوری زمینهای استفاده شد و در نهایت با استفاده از آزمون تی تک نمونهای به شدت و میزان هر یک از مشکلات از دیدگاه جامعه محلی پرداخته شد. قلمرو جغرافیایی پژوهش: قلمرو مکانی در پژوهش حاضر، سکونتگاههای روستایی قلمرو کوچنشینان رضوانشهر است.یافته ها و بحث: مشکلات موجود مدیریت در دو دهه اخیر در روستاهای رضوانشهر شامل: کمبود منابع مالی و اعتباری جهت پیادهسازی برنامههای عمرانی، ضعف در نظارت و کنترل بر عملکرد دهیاریها و شوراها، تعامل ضعیف با بخش خصوصی در جذب منابع مالی، تعارض منابع و رانت اطلاعاتی، ضعف لجستیک و امکانات جهت اجرا و پیشبرد طرحهای عمرانی و چالشهای اجتماعی است.نتایج: شهرستان رضوانشهر، در ابعاد مختلف، مشکلاتی را در مدیریت روستایی شاهد است که به ترتیب اهمیت عبارتند از: عوامل زیستمحیطی، اداری ـ سازمانی، حقوقی، عمرانی و اجتماعی ـ فرهنگی. در این راستا پیشنهاداتی نظیر حفاظت از محیط زیست در انجام امور عمرانی، ایجاد مدیریت یکپارچه و واحد، ایجاد تغییر در فعالیتهای بخشی در سازمانها در جهت یکپارچه سازی، بررسی موانع مربوط به مشارکت روستاییان و راهکارهای عملی حل مشکل، آموزش، دستاندرکاران توسعه در سه سطح عمومی، غیرتخصصی و تخصصی، اعتمادسازی و افزایش اطمینان اجتماعی روستاییان، توجه به مشارکت مردمی و ایجاد نوآوری در مدیریت، بررسی و تجزیه و تحلیل ساختار فعلی مدیریت روستا، اعتبار بخشی به نهاد دهیاری و افزایش اعتماد مردم به آنها و ... ارایه شده است.