فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

تحت بار لرزه‌ای، در صورت عدم وجود فاصله‌ی کافی بین دو ساختمان مجاور، ضربه‌ی میان ساختمان‌ها می‌تواند عامل وقوع خسارت‌های فراوانی باشد؛ رعایت حداقل فاصله‌ی جانبی یکی از راه‌های پیشگیری از این پدیده می‌باشد. الزامات مختلفی برای رعایت حداقل فاصله‌ی جانبی لازم در آیین‌نامه‌های متفاوت پیشنهاد شده‌است. تفاوت‌ها‌ی‌ موجود میان این الزامات، نشانگر ضرورت مطالعه و بررسی مبانی و ارزیابی کفایت روابط ارائه شده در مراجع مختلف می‌باشند. با توجه به توضیحات فوق در این مقاله، روابط پیشنهادی در استاندارد 2800 ایران (ویرایش چهارم)، آیین‌نامه‌ی بین‌المللی IBC-2009، آیین‌نامه‌ی ساختمانی اروپا EC8 ، و آیین‌نامه‌ی ساختمانی کانادا NBCC-2005 برای جلوگیری از ضربه‌ی ساختمان‌های مجاور بررسی و کفایت آنها با مقادیر تحلیلی درز انقطاع ارزیابی شد. مدل‌های اجزای محدود برای 25 ساختمان مختلف 1 تا 13 طبقه‌ی فولادی و بتن مسلح با سیستم‌های مختلف ایجاد و تحریک‌های زلزله به صورت دو مجموعه‌ی 7 شتاب‌نگاشتی نزدیک به و دور از گسل مقیاس شده جهت انطباق با طیف طرح اعمال گردیدند. طبق نتایج حاصل، عدم تفکیک ساختمان‌های تیپ از ساختمان‌های غیرتیپ در استاندارد 2800 ایران و همچنین اعمال معیار SRSS برای هر دو حالت یا اعمال ضریب 7/0 بر جابجایی غیر‌خطی هر ساختمان غیر تیپ نیازمند اصلاح بود. همچنین، محاسبه‌ی درز انقطاع برای زلزله‌های دور از گسل و نزدیک به گسل باید متفاوت باشد. در سیستم قاب خمشی متوسط، معیار SRSS برای زلزله‌های دور از گسل و معیار جمع مستقیم جابجایی‌های غیر خطی برای زلزله‌های نزدیک به گسل مناسب‌ بوده و معیار یک صدم ارتفاع در سیستم مهاربندی پیشنهاد گردید.