مطالعه کشت مخلوط کنجد (Sesamum indicum L.) و لوبیا چشمبلبلی (Vigna unguiculata L.) تحت شرایط کنترل و عدم کنترل علفهایهرز
نویسندگان
1 دانشیار گروه زراعت و اصلاح نباتات دانشگاه تهران
2 استاد گروه زراعت و اصلاح نباتات دانشگاه تهران
3 دانشجو کارشناسی ارشد رشته اکولوژی، گروه زراعت و اصلاح نباتات دانشگاه تهران
doi
10.22059/ijfcs.2020.294043.654669چکیده
فرونشانی علفهایهرز و افزایش تولید، از اهداف سیستمهای کشت مخلوط است. این پژوهش بهمنظور تاثیر کشت مخلوط بر سرکوب علفهایهرز و عملکرد و اجزای عملکرد کنجد و لوبیا چشمبلبلی انجام شد. آزمایش در قالب طرح کرتهای خردشده بر پایه بلوکهای کامل تصادفی و در چهار تکرار، در مزرعه تحقیقاتی آموزشی پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران در سال 1398 انجام شد. کرتهای اصلی شامل کشت خالص کنجد، کشت خالص لوبیا، کشت مخلوط 50 درصد کنجد: 50 درصد لوبیا، 65 درصد کنجد: 65 درصد لوبیا و 80 درصد کنجد: 80 درصد لوبیا و کرتهای فرعی شامل تیمارهای وجین و عدم وجین علفهایهرز بودند. نتایج نشان داد که کشت خالص کنجد، بیشترین تراکم و وزن خشک علفهایهرز را داشت و در بین نسبتهای کشت مخلوط و کشت خالص لوبیا، تفاوت معنیداری از نظر تراکم و وزن خشک علفهایهرز وجود نداشت. در بیشتر صفات بررسیشده، اختلاف قابلتوجهی بین دو سطح وجین و عدم وجین علفهایهرز وجود داشت. نسبت برابری زمین در کلیه نسبتهای کشت مخلوط، بالاتر از یک بود و نسبت برابری زمین در تیمارهای عدم وجین، بالاتر از تیمارهای وجین بود. همچنین کشت مخلوط 50 درصد کنجد: 50 درصد لوبیا در شرایط وجین و عدم وجین، بهترتیب با 15/1 و 72/1، بالاترین نسبت برابری زمین را داشتند. بهطورکلی میتوان نتیجه گرفت که کشت مخلوط کنجد و لوبیا، ضمن مهار علفهایهرز بهخصوص نسبت به کشت خالص کنجد، کارایی استفاده از زمین را افزایش داد.