مطالعه چالشهای تعلیم و تربیت کوچنشینان در ایران: مرور سیستماتیک
نویسندگان
1 استادیار گروه آموزش جغرافیا، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.
2 دانشجوی کارشناسی علوم اجتماعی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.
3 دانشجوی کارشناسی آموزش جغرافیا، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.
4 مدرس دانشگاه فرهنگیان و دانشجوی دکتری، برنامهریزی درسی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران.
5 دانشجوی کارشناسی علوم اجتماعی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.
doi
10.22034/jsnap.2024.456692.1095چکیده
مقدمه: هر کشوری با توجه به فرهنگ و آدابورسوم درون خود، برای آموزشوپرورش هم راه و رسم خود را دارد. حتی قومیتها و خردهفرهنگهای درون هر کشور نیز با توجه به ارزشها، باورها و سنتهایی که در زندگی دارند؛ باید تعلیم و تربیتی مختص خودشان را داشته باشند ازجمله این خردهفرهنگها در کشور ما که به لحاظ شیوه زندگی کوچنشینی و آدابورسوم خاص، آموزشوپرورش ویژهای را میطلبد جامعه عشایر است.هدف پژوهش: هدف از پژوهش حاضر مطالعه چالشهای تعلیم و تربیت کوچنشینان در ایران بود.روش شناسی تحقیق: این پژوهش به شیوه مرور نظاممند با جستجوی کلمات کلیدی شامل چالش، معضل و مشکل به همراه کلمه مدارس عشایری و مدارس کوچنشین در پایگاههای علمی Noormags،Google Scholar ،SID و Magiran در فاصله زمانی 1391 تا 1402 در مجلات فارسی انجام شد. نهایتاً 11 مقاله فارسی بررسی شد.قلمروجغرافیایی پژوهش: قلمروی این پژوهش کوچنشینان ایران میباشد.یافته ها و بحث: مهمترین چالشهای بهدستآمده چالشهای انگیزشی، بومی و محلی، زیست محیطی و جغرافیایی، برنامهریزی درسی، نظام آموزشی، نیروی انسانی، عدمحمایت مردمی و همچنین مالی و اقتصادی بود.نتایج: در راستای مدارس عشایری ابتدا میبایست برنامه جامع و راهبردی بهوسیله افراد صاحبنظر و خبره طراحی و تدوین گردد. در حوزه برنامهریزی درسی میبایست با توجه به چالشهای آموزشی پیشآمده، برنامه درسی متناسب با موقعیتهای محیطی و جغرافیایی این مدارس تدوین شود و آموزش نیروی انسانی خبره و متخصص این مدارس میبایست در رأس امور برنامهریزان باشد. همچنین برای مسئولین این مدارس عوامل تشویقی قرار داده شود تا از نظر انگیزشی عاملی برای تقویت و پویایی این مدارس باشد.