فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

اسپیکول‌ها (Spicules) به‌طور متناوب بالای فوران‌های سطح خورشید در حال افزایش هستند. جت‌های فرابنفش تند (Extreme Ultra Violet) نیز بالای لایه‌ها گزارش‌شده‌اند. تغییرات جهت‌گیری اسپیکول در عرض‌‌جغرافیایی خورشیدی که احتمالاً انعکاس‌دهنده فوران‌های فریزشده در خطوط میدان مغناطیسی کرونایی مجاورند، یک پارامتر مهم برای درک خصوصیات دینامیکی آنهاست. تعداد زیادی از تصاویر با وضوح بالا از اسپیکول‌‌های لبه در خطوط نشری کلسیم دوبار یونیده در خط H از مأموریت تلسکوپ نوری خورشیدی (Solar Optical Telescope) سوار بر فضاپیمای هینوده (Hinode) در دسترس قرارگرفته است. به‌علاوه، تبدیل هاف برای انجام تحلیل آماری جهت‌گیری اسپیکول در مناطق مختلف اطراف لبه خورشیدی، از قطب تا استوا، به تصاویر اعمال ‌شده است. نتایج نشان می‌دهد در طی کمینه فعالیت مغناطیسی خورشیدی (سال‌های 2007 و 2008 مصادف با سال‌های ابتدایی ماموریت فضایی تلسکوپ هینوده) هرچه از استوا به سمت قطب‌ها پیش می‌رویم، زاویه میل اسپیکول‌ها کوچک‌تر می‌شود و طول آنها بلندتر به‌نظر می‌رسد. درنتیجه می‌توان گفت که کروموسفر در این حالت نسبت به بیشینه فعالیت خورشیدی ضخیم‌تر است. درصورتی‌که اسپیکول‌ها در چاله‌های کرونایی قطبی به‌طور قابل‌توجهی مایل می‌شوند (زاویه میل بزرگ‌تر) و ضخامت ناحیه کروموسفر و حتی ناحیه ‌انتقال نازک‌تر خواهد شد. در حالی‌که فعالیت‌های بزرگ‌مقیاس با طول عمر کوتاه نقش چندانی در ضخامت کروموسفر نداشته و برای اندازه‌گیری‌های بلندمدت با میانگین‌گیری حذف می‌شوند. بیشترین جمعیت آماری اسپیکول‌ها در کمینه فعالیت خورشیدی در نواحی قطبی و در عرض‌های پایین‌تر، مربوط به اسپیکول‌ها با زوایای میل بزرگ‌تر است. درحالی‌که در دوره بیشینه چرخه خورشیدی نتیجه معکوس انتظار می‌رود که دلیلی توپولوژیکی برای پهن‌شدگی کروموسفر در حداقل فعالیت خورشیدی ارائه می‌دهد.