بهبود کیفیت نشانگر پراشندگی برای تصویرسازی گسلها با استفاده از تابع شباهت محلی اریب در حوزه پسبرانباشت
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
2 استاد، گروه فیزیک زمین، مؤسسه ژئوفیزیک، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jesphys.2022.326374.1007334چکیده
پراشها اطلاعات مفیدی را درباره عارضههای زمینشناختی زیرسطحی مانند گسلها، ناپیوستگیها، چینخوردگیها و مانند آنها ارائه میدهند. در مطالعه گسلها برگشتگی قطبایی موجهای پراشیده از لبه گسلها یک چالش بزرگ بهشمار میرود. در دهههای اخیر چندین روش در حوزههای پیش و پسبرانباشت برای تعیین ویژگیها و محل پراشها ارائه شده است ولی بیشتر آنها در مواجهه با برگشتگی قطبایی امواج پراشیده از لبه گسلها، توانایی کافی برای آشکارسازی پراشها را ندارند. روشهای تابع شباهت و مهاجرت کرشهف بهعنوان دو روش مرسوم، بدون در نظر گرفتن برگشتگی قطبایی، برای تصویرسازی پراشهای منتشرشده از لبه گسلها دچار مشکل میشوند. در این مقاله دو راهکار برای بهبود کیفیت نشانگر پراشندگی معرفی میشود که حضور برگشتگی قطبایی تأثیری در کارایی آن ندارد. در راهکار ارائه شده برای برطرف کردن مشکل برگشتگی قطبایی، خم برونراند پراش به چند گروه تقسیم و سپس تابع شباهت بهصورت محلی برای هر کدام از این گروهها محاسبه میشود. تابع شباهتی محلی بهکار رفته در این تحقیق، زمانسیر امواج پراشیده را از معادله ریشه دوم دوگانه بهدست میآورد. همچنین روشی برای بهبود بیشتر تصویر چشمههای پراش استفاده میشود که با بهکارگیری پنجره اریب در آن، بهنوعی تابع شباهت محلی را بهصورت تابعی از زمان وزندار میکند. کارایی روش تابع شباهت محلی با استفاده از وزندهی پنجره اریب و بدون آن بر روی دادههای لرزهای مصنوعی و واقعی بدون اعمال هیچگونه تصحیح قطبایی بررسی شده که نتایج حاکی از کانونش و تفکیکپذیری بهتر پراشها در لبه گسلها است.