ساختار افسانهگردانی در شعر آزاد نیما
نویسندگان
1 دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه گیلان
doi
10.22124/naqd.2020.12606.1660چکیده
افسانهگردانی ریشه در افسانهگرایی رمانتیستها در اواخر سده هجدهم میلادی دارد. در واقع رمانتیکها بودند که افسانهگرایی را که گونهای از بازنویسی و بازآفرینی افسانهها بود، آغاز کردند. اما سمبولیستها در ارائه افسانهگرایی و حتی افسانهگردانی جدیتر عمل کردند. میان افسانهگرایی و افسانهگردانی تفاوتی بنیادی به چشم میخورد؛ بازآفرینی افسانه و افسانهگرایی توجهی آشکار به افسانه داشت، درحالیکه افسانهگردانی به دگردیسی بینامتنی و مبهم افسانه مینگریست که گاهی خواننده نمیتوانست رد پایش را در افسانه بجوید. در ایران نیما یوشیج نخستین شاعری است که افسانهگردانی را آنهم با طرز کار ویژه خود در شعر آزاد به کار برد. هدف این مقاله معرفی روایت افسانهای در لایههای درونی شعر نیمایی است و از نتایج آن ورود زنانگی و سرپیچی از زبان سرسخت مردانه است. این مقاله به بررسی ساختار شعر آزاد نیما بویژه شعر «برف» از دیدگاه افسانهگردانی میپردازد.